Και κάποια στιγμή βλέπεις ότι η αγάπη κάπου πήρε άλλο δρόμο..Και χάνεις αυτό που σε γέμιζε..και λες τώρα τι κάνω,,Που είμαι ποιος είμαι..Είσαι μόνος,νιώθεις μόνος και προσπαθείς να κρατηθείς από τα ίδια τα μαλλιά σου..και κάνεις τι..Πέφτεις στη λούμπα..ΠΑΡΑΚΑΛΑΣ να γυρίσει η αγάπη..Ποια ΑΓΑΠΗ; Την έχασες από τη στιγμή που παρακαλεσες γιατί τότε θα ξεσπάσουν τα μεγαλύτερα προβλήματα..Πάψε πια να είσαι θύμα του εαυτού σου και της μοίρας σου.Δεν είναι ευκολο να αφήσεις τη ζωή που είχες χρόνια τώρα,αλλά πες μου αντέχεις τις φωνές τα ξεσπάσματα και τα νεύρα και πάντα να λες δεν φταίει ο άνθρωπος που έχω δίπλα μου; ΌΧΙ..
.Ποτε δεν θα μπορέσεις να το υπομένεις αυτό ακόμα και αν πεις ότι θα το κάνεις επειδή αγαπάς ..ΠΑΨΕ ΝΑ ΥΠΟΚΡΙΝΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΕ αυτό γίνεται γιατί βολεύεσαι και βολευόμαστε όλοι μας μέσα στη λέξη ΑΓΑΠΗ , και το κάνουμε επειδή δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει ΑΓΑΠΑΩ και όταν δεν καταλαβαίνουμε τη δύναμη της δικής μας ύπαρξης..Θα παρακαλέσεις γιατί; για ποιο λόγο; για να κερδίσεις μια ψεύτικη εφήμερη ζωή και ο άλλλος-και στο άλλος δεν υπαρχει φύλλο - τι πρέπει να κάνει;Τον ΑΓΑΠΑΣ αλλά προσπαθείς να τον κάνεις δυστυχισμένο..Του αξίζεις σε τελική;
-----ΠΡΌΣΕΧΕ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙΣ ΘΥΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΑ ΠΡΟΣΕΧΕ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙΣ ΟΥΤΕ ΟΥΤΕ ΘΥΤΗΣ..
Όσοι αγαπάνε και πληγώνονται θα με καταλάβουν και όσοι θα με καταλάβουν ας σκεφτουν!!!!!!
ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΘΥΣΙΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΔΕΙΞΕΙ ΑΜΕΣΩΣ!!!!!!!!!!!!!!!!ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΓΙΝΕΙ ΚΙ ΑΝ ΖΗΤΑΤΕ ΑΘΕΛΑ ΣΑΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ...ΑΝ ΔΕΙΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΣΤΗ ΘΥΣΙΑ ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΔΕΙΞΤΕ ΤΟ ,ΑΠΛΑ ΝΑ ΝΑΙ Η ΩΡΑ!!!!!!!!!!!!!!!
ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΦΩΣ...Γιατί πολλές φορές μέσα στις μοναχικές στιγμές και στη γαλήνη τους βρίσκουμε τον εαυτό μας
Παρασκευή 27 Ιουνίου 2008
Παρασκευή 23 Μαΐου 2008
Που πάει ο άνθρωπος;
Το χρήμα και τα πλούτη καταστρέφουν τον άνθρωπο;Χάνουμε και τα τελευταία ψείγματα ανθρωπιάς μας γι αυτό;Θα πω ναι αν και μέσα μου,σαν ονειροπόλος άνθρωπος που είμαι ήθελα να πιστεύω ότι δεν χάνεται,ότι το μυαλό και η καρδιά σε κρατάνε μακριά από αυτό τον δρόμο...
Ένα άντικείμενο που κληρονομείται από 2 δικαιούχους γιατί δεν άφησε διαθήκη ο θανών και χάνεται κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας ..Χάνεται η συγγένεια,ο άνθρωπος ,ξεχνιέται το αίμα που κυλάει στις φλέβες και η αγάπη γίνεται μίσος...Και αυτό ξεκινάει από την πλευρά που θεωρεί ότι δικαιωματικά της ανήκει,που χρησιμοποιεί το συναισθηματικό εκβιασμό ,που πατάει πάνω στην ευαισθησία του άλλου...Και όταν ο άλλος αντιστέκεται και δεν σκύβει το κεφάλι στον εκβιασμό αρχίζει ο πόλεμος..Η πλευρά του "δικαιωματικά μου ανήκει"οικονομικά ευκατάστατη,με τα ίδια δικαιώματα που έχει και ο άλλος, επιτίθεται στον "άλλο" που είναι μεροκαματιάρης και με τη ζωή να τον έχει χτυπήσει κατάστηθα σε ότι αγαπάει περισσότερο και που διεκδικεί όχι θέση σε μια καλύτερη ζωή αλλά που περιμένει από κάπου να του δοθεί ελπίδα για την ίδια τη ζωή...Και τότε ξεχνιούνται τα πάντα..Ο "έχων "θέλει και άλλα και δεν κοιτάει τον "μη έχοντα"που η ζωή του είναι ένας ανηφορικός,δύσκολος δρόμος..Θυμώνει,βρίζει,απαξιώνει,προσβάλλει αυτόν που τόλμησε να σηκώσει το κεφάλι και να διεκδικήσει αυτό που του άφησαν..Και ο "έχων"γίνεται ύαινα και προσπαθεί να κατασπαράξει αυτόν που τόλμησε να διεκδικήσει το "δικαιωματικά μου ανήκει"..
Και η μάχη αρχίζει..Μια μάχη με διαφορετικές αναζητήσεις ,με διαφορετικές ανάγκες για την κάθε πλευρά..Και τότε βλέπεις την μεριά του "έχων"να ρίχνει το προσωπείο και από κάτω βλέπεις με αηδία την αληθινή φύση αυτού που τόσο καιρό πίστευες ότι ήταν δικός σου άνθρωπος..Και τότε σου αποκαλύπτεται ότι αυτό το πίστευες μόνο εσύ..Και πονάς γιατί πίστευες σε αυτόν ,πίστευες ότι θα σε καταλάβει αλλά τελικά αυτός ο άνθρωπος κοιτάει μόνο τον εαυτό του..
Που πάμε λοιπόν;Πόσο κοντά είμαστε να φτάσουμε στη ζωώδη φύση των ζώων και να χάσουμε αυτό που λέγεται συνείδηση;Τελικά αξίζει με τέτοιες συμπεριφορες να λεγόμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ;Μας αξίζει;
Ένα άντικείμενο που κληρονομείται από 2 δικαιούχους γιατί δεν άφησε διαθήκη ο θανών και χάνεται κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας ..Χάνεται η συγγένεια,ο άνθρωπος ,ξεχνιέται το αίμα που κυλάει στις φλέβες και η αγάπη γίνεται μίσος...Και αυτό ξεκινάει από την πλευρά που θεωρεί ότι δικαιωματικά της ανήκει,που χρησιμοποιεί το συναισθηματικό εκβιασμό ,που πατάει πάνω στην ευαισθησία του άλλου...Και όταν ο άλλος αντιστέκεται και δεν σκύβει το κεφάλι στον εκβιασμό αρχίζει ο πόλεμος..Η πλευρά του "δικαιωματικά μου ανήκει"οικονομικά ευκατάστατη,με τα ίδια δικαιώματα που έχει και ο άλλος, επιτίθεται στον "άλλο" που είναι μεροκαματιάρης και με τη ζωή να τον έχει χτυπήσει κατάστηθα σε ότι αγαπάει περισσότερο και που διεκδικεί όχι θέση σε μια καλύτερη ζωή αλλά που περιμένει από κάπου να του δοθεί ελπίδα για την ίδια τη ζωή...Και τότε ξεχνιούνται τα πάντα..Ο "έχων "θέλει και άλλα και δεν κοιτάει τον "μη έχοντα"που η ζωή του είναι ένας ανηφορικός,δύσκολος δρόμος..Θυμώνει,βρίζει,απαξιώνει,προσβάλλει αυτόν που τόλμησε να σηκώσει το κεφάλι και να διεκδικήσει αυτό που του άφησαν..Και ο "έχων"γίνεται ύαινα και προσπαθεί να κατασπαράξει αυτόν που τόλμησε να διεκδικήσει το "δικαιωματικά μου ανήκει"..
Και η μάχη αρχίζει..Μια μάχη με διαφορετικές αναζητήσεις ,με διαφορετικές ανάγκες για την κάθε πλευρά..Και τότε βλέπεις την μεριά του "έχων"να ρίχνει το προσωπείο και από κάτω βλέπεις με αηδία την αληθινή φύση αυτού που τόσο καιρό πίστευες ότι ήταν δικός σου άνθρωπος..Και τότε σου αποκαλύπτεται ότι αυτό το πίστευες μόνο εσύ..Και πονάς γιατί πίστευες σε αυτόν ,πίστευες ότι θα σε καταλάβει αλλά τελικά αυτός ο άνθρωπος κοιτάει μόνο τον εαυτό του..
Που πάμε λοιπόν;Πόσο κοντά είμαστε να φτάσουμε στη ζωώδη φύση των ζώων και να χάσουμε αυτό που λέγεται συνείδηση;Τελικά αξίζει με τέτοιες συμπεριφορες να λεγόμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ;Μας αξίζει;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)