"Σ αγαπώ..."

"..........κοίταξε το ρολόι..έδειχνε τρεις το πρωί και όμως ο ύπνος δεν ερχόταν..Δεν ερχόταν για να λυτρώσει την ψυχή από τις αναμνήσεις ,τον πόνο που τόσο καλά κρυβόταν πίσω από χαμόγελα ,ή πίσω από το άναμμα ενός τσιγάρου όταν οι αναμνήσεις πισωγύριζαν μα έπρεπε να μείνουν φυλακισμένες πίσω από τα σκοτεινιασμένα,φουρτουνιασμένα γεμάτα απελπισία μάτια..
Πόσο καιρό ακόμα θα έπρεπε να ζει σε 2 διαφορετικούς κόσμους..Σε εκείνον που η ζωή έφερε και σε εκείνον τον κόσμο που μόνο στις αναμνήσεις ζούσε πια;

Άναψε ένα τσιγάρο και βγήκε στο μπαλκόνι..
-Ατιμη νύχτα που αυτές τις ώρες κάνεις τις στιγμές πιο δύσκολες μέσα από τους απολογισμούς ,που μας φέρνεις μπροστά στον καθρέφτη του εαυτού μας ,που μας μουτζώνεις γιατί σου ξεδιπλώνουμε τα μυστικά μας και συ μας κοροιδεύεις για τις αδυναμίες μας.... "ψιθύρισε ,και τράβηξε μανιασμένα μια γερή δόση νικοτίνης λες και το δηλητήριο θα σκότωνε ακαριαία τη γνώση και την παραδοχή της αδυναμίας..

Πέρασε τόσος καιρός ,τόσα χρονια και ακόμα δεν ξέχασε..Δεν μπορούσε να ξεχάσει ..όσα η αγάπη είχε αγγίξει, μέσα στην βασανισμένη ψυχή τα είχε αφήσει ακόμα απείραχτα,ανέγγιχτα ο χρόνος..Αγαπούσε ,ακόμα αγαπούσε εκείνον τον ανθρωπο που άγγιξαν μαζί το όνειρο και ας χάθηκαν κάποια στιγμή γιατί η μοίρα είχε επιλέξει για αυτούς άλλους δρόμους που δεν ήταν ούτε καν παράλληλοι..είχαν χαθεί μα δεν θα ξεχνούσαν,κανένας από τους δυο δεν θα ξεχνούσε ακόμα και αν πια τη ζωή τους τη μοιράζονται με άλλους ανθρώπους που συνάντησαν πιο κάτω στην πορεία τους και που τους αγάπησαν αλλά ποτέ μα ποτέ όπως αγάπησαν ο ένας τον άλλο..Οι θρόνοι της αγάπης τους δεν καταλήφθηκαν και ακόμα και αν τώρα πια η αγάπη τους είχε πάει στον Παράδεισο ,εκεί αυτή η αγάπη θα ήταν ένα δέντρο με τους πιο ευγευστους ,ερωτικούς,αρωματικούς καρπούς που θα χάριζαν ακόμα πιο μεγάλη ευδαιμονία σε όποιον άγγελο τους γευόταν...
-Ναι ετσι θά ναι ,έτσι είναι" είπε και το χαμόγελο φώτισε τα μελαγχολικά μάτια που κανένας ποτέ δεν μπόρεσε να προσδιορίσει το λόγο της σκοτεινότητας τους..
Γυρισε στη Θάλασσα που γαλήνια απλωνόταν κάτω από το σπίτι και ψιθύρισε σχεδόν ξέπνοα 2 φράσεις κάνοντας ταυτόχρονα μια ευχή..Να φτάσουν σαν τον άνεμο ,με τα κύματα που ταξιδεύουν απ΄ακρη σε άκρη ,εκεί που η ζωή και το χαμόγελο της ψυχής βρισκόταν και να γίνει μια ζεστή φλόγα στην καρδιά του ανθρώπου που είχε πια χάσει..2 φράσεις μόνο
-Σ Αγαπάω..Να χαμογελάς καρδιά μου.."

Η αλήθεια του καθένα

Η Αλήθεια του καθένα είναι η δική του πορεία..Είναι η κρυφή του διαδρομή ,αυτή που ποτέ κανείς δεν θα καταλάβει ακόμα και αν τη φανερώσει γιατί ο καθένας είναι διαφορετικός από τον άλλο,γιατί η ψυχή του είναι μοναδική..
Αυτή είναι η αλήθεια του καθένα..Η ίδια του η ψυχή που τον κάνει τόσο μοναδικό
στην Αγάπη,στα Όνειρα,στον Πόνο,στη Χαρά ,στην ίδια του την ΖΩΗ

για τη μάνα

Για όλες τις μητέρες του κόσμου ,για όλη τη ζωή τους που μας δώσανε μα πάνω από όλα

Για τη μητέρα μου που τη λατρεύω και που ακόμα με τόσα σοβαρά προβλήματα υγείας στέκει βράχος,δίπλα μου,αγγελος φύλακας,κυματοθραύστης των συναισθημάτων μου,θάλασσα αγκαλιάς..


ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΓΙΑ Ό,ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΑNΑ....

ΩΡΕΣ.............

Υπάρχουν στιγμές που αφήνομαι στη μουσική να με ταξιδέψει ,που αφήνομαι στο μεθύσι της θαλασσινής αύρας,των αναπολήσεων και της απόλυτης σιωπής..Ώρες που αφήνω για μένα και μόνο για μένα για να φορτίσω ξανά τις "Μπαταρίες"της ζωής μου..Εκείνες τις ώρες δεν υπάρχω παρα μόνο εγώ σαν ύπαρξη και ας νιώθω τους άλλους να κινούνται γύρω μου..Είναι σαν να σταματάει ο χρόνος για μένα και όλα κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν..Δεν νιώθω τίποτα παρά μόνο αφουγκράζομαι το είναι μου και την ψυχή μου..Αυτό το ταξίδι αυτές τις ώρες δεν θα τις άλλαζα ποτέ..

απλά ένα μουσικό ταξίδι

και ίσως καταλαβουμε ότι δεν είμαστε στο σύμπαν παρά ένας μαγικός κόκκος άμμου που η ζωή πάνω του του έχει χαριστεί απλοχερα..



ίσως κάποτε λοιπόν επιτέλους καταλάβουμε και εκτιμήσουμε το θαύμα!!!!!

ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Πριν λίγες μέρες,λίγο μετά την Πρωτομαγιά Μια φίλη μου ζήτησε να γράψω αυτή την ανάρτηση για αυτήν..Το σκέφτηκα πολύ γιατί δεν ήξερα αν έπρεπε να την αφήσω να αναμοχλεύσει το παρελθόν..Μετά από συζήτησεις μαζί της κατάλαβα ότι το ήθελε πολύ άσχετα από την έκβαση που θα έχει -αν έχει- αυτή η έγγραφη συγγνώμη της..και έτσι την κάνω σήμερα..Την κάνω ίσως γιατί πιστεύω και γω ότι ο άνθρωπος στον οποίο απευθύνεται ίσως μπορέσει τώρα να τη συγχωρέσει..Και αν το διαβάσει,ας ξέρει ότι το έχει ανάγκη..

"Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη..Δεν ξέρω αν καταφέρεις ποτέ να με συγγχωρέσεις για τον πόνο που σου προκάλεσα αλλά θέλω να ξέρεις πως πονεσα και γω το ίδιο και ίσως περισσότερο από ότι έδειξα ή νομίζεις..ΠΟΝΕΣΑ ΠΟΛΥ..
Ν αι είχες δίκιο που με είπες δειλή τότε και έχεις δίκιο τώρα πια να με απεχθάνεσαι..Ναι ήμουν δειλή..Επέλεξα να ζω σε έναν κόσμο σίγουρο,εκεί που όλα ήταν γνωστά,εκεί που τίποτα δεν θα απειλούσε φαινομενικα ίσως την καθημερινότητά μου..Συμβιβάστηκα αλλά δεν άντεχα, να τολμήσω ,να επιλέξω έναν δρόμο που ταυτόχρονα θα ήταν παράδεισος και κόλαση μαζί..

Φταίω για τον πόνο σου,για την απογοήτευσή σου και για το μίσος σου..Φταίω πολύ γιατί δεν έκανα πίσω στην αρχή αλλά αφέθηκα και προχώρησα ενώ με ήξερα..Δεν ήμουν η δυνατή που νόμιζες ότι είμαι..Στο χα πει, αλλά δεν σε άφησα δυστυχώς να το καταλάβεις και όταν δεν μπορεσα να αντιδράσω ,όταν ένιωσα ότι η ζωή μου θα άλλαζε ,φοβήθηκα,έκανα πίσω και σε πλήγωσα ανεπανόρθωτα αφού δεν έκανα τίποτα για να σε στηρίξω όταν με χρειάστηκες,αλλά αντίθετα κρύφτηκα σαν τυφλοπόντικας στο λαγούμι μου και απλά παρατηρούσα ανίκανη να αντιδράσω,ανίκανη να κάνω κάτι..

Δεν περιμένω να με συγχωρέσεις για το κακό που σου προκάλεσα,να με συγχωρέσεις που διέψευσα τις προσδοκίες και την πίστη σου στη δύναμη μου,που σε άφησα να πιστεύεις ότι είμαι μια άλλη..Εύχομαι μόνο να μπορέσεις να ξεχάσεις ότι υπήρξα και μέσα από τη λήθη να πάψω να υπάρχω..¨"



..............Α

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Δεν είναι όλα έτσι όπως τα βλέπουμε

Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα μας τρομάζουν..Φοβόμαστε ακόμα και τη σκιά μας γιατί έτσι μας έμαθαν..Δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε εύκολα το καλό γύρω μας γιατί έτσι μας έμαθαν,δεν μπορούμε να αφεθούμε στην καρδιά κάποιου γιατί έτσι μας έμαθαν..Μας έμαθαν ότι όλοι όσοι βρίσκονται δίπλα μας κάποια στιγμή κάτι θα πάρουν από μας..Κάτι ζητάνε από μας..
Αλλά ενάντια σε αυτό το πείσμα ,ενάντια σε αυτόν τον πεσσιμισμό και την απογοήτευση υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητάνε ..Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μας σταθούν( και να τους σταθούμε) χωρίς να χάσουμε τίποτα από μας,χωρίς να χαθεί τίποτα από τη ζωή μας (και τη ζωή τους) ,αλλά που μπορούν να σταθούν δίπλα μας (και να σταθούμε δίπλα τους )και να μας βοηθήσουν( ή να τους βοηθήσουμε) να επιλέξουμε το δρόμο μας(ή να ακολουθήσουν το δρόμο τους ) και να το κάνουν (αλλά και μεις να το κάνουμε )μέχρι εκέινη τη χρονική στιγμή που τους χρειαζόμαστε (ή μας χρειάζονται) και μετά να χαθούν (ή και να χαθούμε) μέχρι κάποια στιγμή να ξαναχρειαστούμε (ή να χρειαστούν ) τη βοήθειά τους (και αυτοί τη δική μας) και τότε να ειναι ξανά(ή να είμαστε ) εκεί ..
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ..Ας μην αφεθούμε στην παραπλάνηση ότι όλοι ζητάνε κάτι από μας..Ας αφεθούμε στην πίστη ότι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ σαν εμάς..

Όταν χρειαστείς κάποιον

".....Είμαι εκεί..Πάντα θα 'μαι εκεί.. Και να ξέρεις , θα έρθω όταν με χρειαστείς πραγματικά..Εξάλλου ποτέ δεν έφυγα ..Η σκέψη μου ,το μυαλό μου και ένα κομμάτι του εαυτού μου ήταν κοντά σου και πάντα θα ναι δίπλα σου,όπου και αν είσαι ,όπου και αν είμαι..Όταν με χρειαστείς ..
Και μην ξεχάσεις ποτέ ότι πιστεύω σε σένα όπως τότε..Πιστεύω σε σένα..Πάντα πίστευα και πάντα θα θεωρώ ότι η δύναμή σου ήταν αυτή που μέ έκανε και μένα να ανοίξω φτερά και να πετάξω..Άφησέ με λοιπόν να σταθώ δίπλα σου τις στιγμές που χάνεσαι και να σου δώσω δύναμη από τη δύναμη που κάποτε μου πρόσφερες.."

Να γελάς

Σε έναν άνθρωπο που πέρασε πολλά ,που ταξίδεψε στον πόνο ,που τον βίωσε,που ένιωσε να χάνεται..Σε έναν άνθρωπο όμως πάνω από όλα που του αξίζει να κοιτάει μπροστά γιατί η ζωή έχει πολλά να του δώσει ακόμα..
Ελπίζω κάποια στιγμή να βγει από το σκοτάδι και να αντικρύσει πάλι το φως..