Μια νέα μέρα ερχεται..

Καλησπέρα..Οπως είδατε κατέβασα την προηγούμενη ανάρτηση σχετικά με το τι συνεβει εδώ χτες το βράδυ.Δεν θέλω άλλο να θυμάμαι..Μετά από επικοινωνία ξανα με την πρεσβεία μας μαθαμε ότι τίποτα δεν είχε συμβεί ,κανένα ατύχημα κανένα παιδί νεκρό..Απ τη μια χαρηκα γιατί καμια μανουλα κανένας γονιος δεν έχασε το παιδί του και από την άλλη ενώ στην αρχή θύμωσα με την ηλιθιότητα και την αναισθησία κάποιων που βρήκαν τρόπο να κάνουν μεταμεσονύχτια πλάκα σε μια μητέρα και δεν τους ένοιαζε τίποτα μα τίποτα, σιγά σιγά ο θυμός έγινε συγχώρεση..Μου είπαν να ζητήσουμε την άδεια από την εισαγγελεία να σπάσουμε το απόρρητο και να μαθουμε από που τηλεφώνησαν και ποιός ήταν αλλά δεν θέλησα..Δεν με ενδιαφέρει άλλο τι έγινε..Δεν ήθελα,δεν θέλω άλλο να το σκέφτομαι..Όλα πια θεωρώ ότι ήταν 'ενας κακός εφιάλτης και έτσι θέλω να το βλέπω..Κοιμήθηκα λοιπόν και ξύπνησα πριν λίγο..Είδα γαλήνια όνειρα,φωτεινά ,γεμάτα χρώματα..Η ψυχή μου αρχισε να γαληνεύει,να ηρεμεί..Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μερα με νέες ελπίδες και νέα όνειρα..Όλη αυτή η ψυχική ταλαιπωρία έβγαλε από μέσα μου πράγματα που δεν περίμενα ότι θα βγάλει..Άνοιξε την ψυχή μου και αφεθηκα σε συναισθήματα ζωής πρωτόγνωρα.Θυμηθηκα πάλι ένα μαθημα που είχα ξεχάσει..Η ζωή μας είναι τόσο μα τόσο μικρή και εύκολα μπορέι να αλλάξει με παραγοντες που εμείς αδυνατούμε να ελέγξουμε..Όλα τα καθημερινα προβλήματα έγιναν τόσο μα τόσο ασήμαντα μπροστα στη ζωή μας..Σε μια νύχτα και σε μια μέρα ανέβηκα σκαλοπάτια γνώσης ,ωρίμασα ακόμα πιο πολύ ,αγάπησα ακόμα περισσότερο,αγκάλιασα πιο σφιχτα τον κοσμο που γεννήθηκε από μένα..

Μια νέα μερα έχει ερθει και πιστέψτε με όποιος μου έκανε αυτό το τραγικό αστείο,αυτή την πλάκα ειλικρινά τον έχω συγχωρέσει γιατί με έκανε να δω ξανά τη ζωή με άλλο πρίσμα και αν δακρύζω τώρα είναι δάκρυα χαράς και αληθινής ευδαιμονίας για ότι μου χαρίστηκε απλοχερα..Που είμαι καλά που εχουμε την ευκαιρία να κάνουμε τη ζωήμας πιο ποιοτική και πιο ουσιαστική ..Είμαι καλά λοιπόν και το φωνάζω..Εύχομαι όλοι σας,μέσα από τη δική μου μικρή αλλά σκληρή περιπέτεια, να πάρετε το μήνυμα ότι η ζωή μας απαιτεί να ζουμε την καθε μερα σαν να είναι η τελευταία μας και έτσι να δίνουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε και στον εαυτό μας τον ίδιο ό,τι αξιζουν χωρίς εγωισμούς μοιραζοντας απλοχερα χαμόγελα και αγάπη που δεν αξιζουν σε χρήμα αλλά έχουν ανεκτίμητη αξία..

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΠΡΟΚΥΨΕΙ(αναρτηση 2η για σήμερα)

Πολλά ακούγονται για τις αλλαγές στην εκπαίδευση και για το νεο  σύστημα πρόσληψης εκπαιδευτικών..Πριν λίγα λεπτά η κυρία Χριστοφιλοπούλου στην ΝΕΤείπε πολλα με τα οποία συμφώνησα μαζί της όπως έξοδος των εκπαιδευτικών από τα γραφεία και επιστροφή στις τάξεις(στο κάτω κάτω η δουλειά μας είναι στα σχολεία και δεν μιλάω για εκπαιδευτικούς που είναι προισταμενοι εκπαίδευσης ή γραφείων και παραγουν εργο αλλά για εκπαιδευτικού ςπου εργάζονται πχ σαν βιβλιοθηκάριοι σε βιβλιοθήκες,ή γραμματείς σε γραφεία ) αλλά με πείραξε και κάτι που είπε και με έθιξε σαν εκπαιδευτικό.. Είπε λοιπόν σε μια τοποθέτησή της σχετικά με τις προσλήψεις των εκπαιδευτικών μέσω ΑΣΕΠ  ότι "υπάρχουν εκπαιδευτικοί που θέλουν να κάνουν καριέρα στην εκπαίδευση και πρέπει να το δούμε"..Ανακοινώθηκαν όπως ξέρετε οι αλλαγές που προετοιμάζει το Υπουργείο σχετικα με το πως θα προσλαμβάνονται οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία και πως θα πρέπει να λειτουργούν..Μιλησαν για προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ που ειδικά για κάποιες ειδικότητες είναι ο μόνος τρόπος πρόσληψης {καθηγητές όλων των βαθμίδων}και κατάργηση των ωρομισθίων εκπαιδευτικών και την μείωση των αποσπάσεων..Είμαι  υπέρ -με όρους βέβαια -γιατί πλέον είναι απαραίτητο να μπαίνεις στην διαδικασία γι αυτό(αν κι έχεις αποδείξει ήδη την αξία σου ,όταν βγήκες από τις καθηγητικές σχολές ή τα παιδαγωγικά τμήματα έχοντας ένα ΚΡΑΤΙΚΟ πτυχίο) αφού ο αριθμός των αδιορίστων εκπαιδευτικών είναι πολύ μεγάλος και οι μόνοι που δεν φτάινε είναι οι εκπαιδευτικοί αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα που δεν συνδέεται καθόλου μα καθόλου- σε κάποιες ειδικότητες -με την αγορά εργασίας.. Δεν θα μιλήσω σχετικάμε αυτό,δεν θα κάνω πολιτική ανάλυση ,αλλά θα μιλήσω σαν εκπαιδευτικός που αγαπάει τη δουλεια του και προσπαθεί να είναι όσο πιο καλύτερος γίνεται..

Όταν πρωτοδιορίστηκα εργάστηκα σε διάφορα σχολεία..Κάποια στιγμή και εδώ και αρκετά χρόνια, αφήνοντας πίσω μου την μεγαλούπολη που ζούσα και τις ευκολίες της σε όλα τα επίπεδα,τόλμησα την αποκέντρωση και ζήτησα απόσπαση στη νησιωτική Ελλάδα χωρίς να έχω απολύτως καμία σχεση με αυτή..Με τα μόρια που είχα και εξαιτίας της οικογενειακής μου κατάστασης μπορούσα να παω στην πρωτεύουσα  αλλά επέλεξα ένα μικρότερο νησί με λίγα σχολεία..Είμαι απο τους εκπαιδευτικούς που πήγαν σε άλλα μέρη ,μακριά από το σπίτι τους έχοντας όπως έλεγα χαριτολογώντας και τις μικρές μου βαλιτσούλες μαζί μου εννοώντας τα τρια παιδιά μου τα οποία είχα μαζί μου όπου πήγαινα και ήταν,ειδικά τα 2 ,πολύ μικρά ,θέλοντας να προσφέρω..Δεν με σταμάτησε ούτε η οικογενειακή μου κατάσταση,ούτε η απόσταση λοιπόν  και στο μέρος που είμαι εδώ και 6 χρόνια με συνεχιζόμενες  αποσπάσεις  βρήκα και άλλους συναδέλφους  που εργάζονται στο νησί έχοντας φερει τις οικογένειές τους και δεν το έκαναν για τα μόρια -είναι διορισμένοι και αυτοί δίπλα από  το σπίτι τους,αλλά γιατί ενιωσαν την αναγκη να κάνουν αυτό που έκανα και εγώ(ναι υπάρχουν ακόμα ρομαντικοί άνθρωποι και ιδεαλιστες) ..Ηθελαν να προσφέρουν σε τόπους όπου τα παιδια και οι κάτοικοι έιναι για κάποιους παιδιά ενός κατώτερου Θεού

 Με λίγα λόγια εκείνο που θελω να πω είναι ότι όταν επιλέγεις να κάνεις τη συγκεκριμένη δουλειά πας όπου σε χρειάζονται τα παιδιά..Για αυτό το επέλεξες..Αντιδρώ λοιπόν στη δήλωση της Υφιπουργού περί καρίερας γιατί μόνο αυτό δεν είναι..Είναι προσφορά ζωής σε παιδιά..Δεν ειναι καριέρα το να δίνεις την ψυχή σου ,να μεταλαμπαδεύεις τη γνώση,να δημιουργείς ελπίδες..

Πολλοι, από εμας ακόμα και αυτοί που αναλαμβάνουν θέσεις ανωτερες -και μην φανταστείτε με παχυλούς μισθούς -έναν σκοπό έχουν ..Να δουλεψουμε για το καλό των παιδιών κάτω από σοβαρές συνθήκες εργασίας και με μέσα που προάγουν την Παιδεία και δεν την καταστρατηγούν..Δεν κάνουμε λοιπόν" καρριερα" αλλά είμαστε εργαζόμενοι όλοι μας όχι για μας αλλά για να μπορέσουμε να στηρίξουμε αυτό τον ευαίσθητο τομέα που λέγεται "ΠΑΙΔΕΙΑ" προσφέροντας συνεχώς (-ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες τις γνώσεις  μας και την πείρα μας κάνοντ;ας αυτό που ξέρουμε καλύτερα) και  δυστυχώς μόνο στην Ελλαδα  η ΠΑΙΔΕΙΑ δεν έχει τη θέση που της αρμόζει  στις συνειδήσεις όλων μας..

Όσον αφορά τις αλλαγές που έρχονται καλώς να έρθουν αν είναι για το καλό των παιδιών..Αλλά επιτρέψτε μου να έχω τις επιφυλάξεις μου..Όταν δεν υπάρχουν σχολεία,όταν η προχειρότητα σχεδιασμού κινήσεων εχει επιπτώσεις σε εκπαιδευτικούς και παιδιά ,όταν δεν υπάρχουν υποδομές και χρήματα,όταν τα προγραμματα σπουδων παραμένουν στάσιμα και όταν το κέντρο αποφάσεων λειτουργεί με γνώμονα πάντα την πρωτεύουσα και δεν λαμβάνει υπόψιν της τις ιδιαιτερότητες της κάθε περιοχής όπου υπάρχει οποιουδήποτε τύπου σχολείο(Δημοτικο,Γυμνάσιο και Λύκειο)(πχ πολλά κείμενα βιβλιων περιγράφουν καταστάσεις  που ένα παιδί που ζει στην επαρχία -νησιώτικη και ηπειρωτική ορεινή δεν έχει δει και μπορέι να μην γνωρίσει και ποτέ)τότε οι αλλαγές βλέπω για άλλη μια φορά να είναι "τυποις"αλλαγές και πιστέψτε με αρκετοί απο μας έχουμε κουραστεί αφάνταστα όχι μόνο γιατί ακούμε θεωρίες ΓΙΑ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΌ της ΠΑΙΔΕΙΑΣ εδώ και χρόνια αλλά και γιατί  νιώθουμε στο πετσί μας κάθε φορά τις διαφορες "αλλαγές"που κάνει η εκάστοτε κυβερνητική παράταξη που παίρνει την εξουσία και που πολλές φορές ουδεμια σχεση έχει με την εκπαιδευτικη κοινωνια και κοινότητα στο σύνολό της..Είναι σαν τα μαθήματα που κάνουν πολλοί καθηγητές στα Πανεπιστήμια διδασκοντάς πως να διδάξουν οι δάσκαλοι πχ.μαθηματικά στα παιδιά χωρίς ποτέ οι ίδιοι να έχουν μπει σε σχολική  τάξη (π.χ της πρωτοβάθμιας βαθμίδας )και να ζήσουν από κοντάόχι μόνο την τάξη και  τα ίδια τα παιδιά αλλά και την ίδια την διδακτική του μαθήματος..

Ας διαβάσουμε και αυτό(εμβολιασμοί γενικά)

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η "ερευνα"της αχτίδας σχετικά με τον εμβολιασμό ή όχι κατά της γρίπης..Αν και κινδυνεύω γιατί  πέρασα μέσα σε 3 χρόνια 2 βαριές πνευμονίες που ΄δεν ήταν επιπλοκή κατόπιν ίωσης ή γρίπης ,το εμβόλιο δεν θα το κάνω..Για πολλους και διάφορους λόγους..Εκείνο που με ανησύχησε ιδιαίτερα είναι ότι μου ζητάνε μετά τον εμβολιασμό να πω τι έπαθα αν έπαθα κάτι ,να το αναφέρω στο γιατρό μου και εκείνος να το αναφέρει στους ανωτερους τους

και εκείνοι όπου αλλού τους το ζήτησαν..Αρνούμαι να γίνω πειραματόζωο..Παίρνω τις προφυλάξεις που χρειάζεται ,ο άντρας μου προσπαθεί να μην με φιλάει όταν επιστρέφει από το σχολείο όταν μεσα  στο τμήμα του κάποιο παιδί παρουσιαζει κάποια ίωση _ευτυχώς μέχρι τώρα δεν αρρώστησε κανένα παιδί-,τα παιδιά μου αποφεύγουν τις αγκαλιές και τα φιλιά γενικά,εγώ δεν συχνάζω σε μέρη με πολύ κόσμο και γενικά περνάω αρκετό χρόνο στο σπίτι παρά έξω..Γενικά όλοι εδώ είναι αντίθετοι στον εμβολιασμό αλλά κάνουν τα αδύνατα δυνατά να προστατευτουν από τη γρίπη στα πλαίσια του εφικτού..Π.χ κάτιι που αγκαλιάστηκε από τους γονείς των παιδιών, είναι να μην γίνει φέτος ΄"ανοιχτή"γιορτή των Χριστουγέννων όπου 210 μαθητες  και 400 γονείς,παππούδες κλπ συνωστίζονται σε ένα μικρό χώρο για να παρακολουθήσουν τα παιδιά τους,καθώς και να μην παρακολουθήσουν κάποιες θεατρικές ή κινηματογραφικές παραστάσεις ..

Όμως η ανάρτηση δεν έγινε για να σας πω αυτά ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΗΚΑ αν έπρεπε να το κάνω αλλά πιστευω ότι η γνώση και οι απόψεις ειδικών  ,πρέπει να διαδίδονται και από εκεί και πέρα ο καθένας μας έχει την κριτική ικανότητα να τις απορρίψει ή να τις ενστερνιστεί.Εδώ και πολύ καίρό ψάχνοντας απαντήσεις σχετικά με τις παρενέργειες ενός συγκεκριμένου  εμβολίου(δεν είχε σχέση με το εμβόλιο της γρίπης) ένας φίλος μας βιολόγος προχτες που συναντηθήκαμε ,σε μια φιλική κουβέντα μας , μάς είπε να μπούμε σε μια ιστοσελίδα (ειναι στα αγγλικά )στο :internet που γράφει πολλά σχετικά με τους εμβολιασμούς..'Ετσι και έκανα..Η ιστοσελίδα   http://www.whale.to/vaccines.html αναφέρετε σε πολλά ιατρικά θέματα και κυριώς θέματα  σχετικά  με τους υπερβολικούς εμβολιασμούς..ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ Δεν θέλω να τρομάξω,ούτε να δημιουργήσω κάποιο πανικό,αλλά να σταθούμε με προβληματισμό πάνω σε οσα αναφερονται ..
Εκείνο βέβαια που έμαθα ακομα είναι -όσο τρομακτικό κ αι να φαίνεται-είναι να κόψω τη φθοριουχο οδοντόκρεμα..Παρόλο που  η φθοριούχος ουσία  κάνει καλό στα δόντια είναι όμως φθόριο και το φθόριο δυστυχώς είναι δηλητήριο ΠΟΥ ΣΕ ΜΕΓΑΛΕΣ  ΔΟΣΕΙΣ  μπορεί να  φέρει πολλά..Ναι όπως είπα σε μεγάλες αλλά και η μικρή ποσότητα είναι δηλητήριο..Ποιός ο  λόγος να δίνω στα παιδιά μου δηλητήριο όταν μπορώ να το αποφύγω;
  Πλεον προσπαθούμε να προστατευτούμε από πολλά ..Τουλάχιστον όσο μπορούμε εμείς να ελέγχουμε κάποια πραγματα του περιβαλλοντος μας ας το κάνουμε..Προέχει η υγέια μας και ας φροντίζουμε να την έχουμε ..

Παραιτούμαι..

"...Κοιταξε για τελευταια φορά πίσω πριν τα βήματα αργά οδηγήσουν σε άλλο δρόμο ..Κοντοστάθηκε ..Κατι κρατούσε πίσω την καρδια..Αλλα η λογική δεν αφηνε περιθώρια επιστροφής..Και να το πάλευε τι θα άλλαζε;Όλα πια είχαν τελειώσει ..Εδώ και πολύ καιρό.Δεν το έβλεπε, δεν το παραδεχόταν..Δεν είχε σημασία.Είχε τυφλωθεί από την αγάπη που ένιωθε και ήξερε καλά ότι ήταν μονόπλευρη αλλά επέμενε και έδινε την ψευδάισθηση στους άλλους ότι όλα είναι καλά..Πόσο θα κρυβόταν ακόμα;Δεν αντεχε αλλο ,δεν μπορούσε αλλο να συγχωρεί..Με τι όπλα πια να πολεμούσε;Αλλη μια φορά θα πληγωνόταν..
-Παραιτούμαι ξεστομισε αλλα είχε παραιτηθεί εδω και καιρό ..Δεν αντεχε άλλο την υποκρισία..Και τωρα ήταν έξω από την πόρτα πια..'Εφευγε..Εδώ και καιρό είχε φύγει από την ελπίδα να τα βρούνε..Δεν υπήρχε τίποτε άλλο πια να πουνε..
Πόσο ακόμα θα αφηνόταν σε έναν ερωτα ,μια αγάπη που μόνο δάκρυα έδινε και πόνο..Αλλά και τι περίμενε να βρει κλείνοντας πίσω την πόρτα;
-Που να σε πάρει μυαλό.καρδια και αγάπη..Που παω;,τι κανω..Με χρειαζεται.."
"Πισωγύρισμα χωρίς νόημα..Κοιταξε το άδειο σπίτι.Γυμνόαπό άλλη ανθρώπινη παρουσία.Αν είχε ανάγκη θα ήταν εκεί..Και όμως δεν ήταν πουθενα.ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ..ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ και η μοναξιά έκλινε όλο και περισσότερο στην εγκαταλειψη..
Πήρε τη βαλίτσα,έσφιξε τα δάχτυλα ,'εκλεισε την καρδια και 'ανοιξε την πόρτα..Ο θορυβος της κλείνοντας αραγε να ανοιγε έναν νέο κύκλο ζωής;Ποιος ήξερε..

Και στον ουρανό η ανατολή χαμογελούσε..

Γιατί υπάρχει ο έρωτας;

Τελικά γιατί υπάρχει ο έρωτας;Τι ειναι αυτό που μας κάνει όταν τον συναντάμε να αποσυντονιζόμαστε ,να χάνουμε το μυαλό μας ,τον εαυτό μας;Γιατί δεν μπορούμε να τον πετάξουμε μια και εξω απο τη ζωή μας;Έχουμε καταλάβει τι μας κάνει;Χανόμαστε σε δρόμους,το μυαλό μας δεν συγκεντρώνεται,περιμένουμε πότε θα έρθει η ώρα να δούμε αυτόν που μας έχει φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή μας,δραπετεύουμε από την πραγματικότητα και ονειρευόμαστε άλλα μέρη΄-συνήθως τζάκια αναμμένα,κεριά,κρασάκι και έξω να χιονίζει και μεις να παραδινόμαστε στο αχαλίνωτο παθος και σε τρυφερές αγκαλιές..

Αντιδράμε λες και μας έχουν κάνει λοβοτομή..Είμαστε σαν ζόμπι και το μόνο που κάνουμε είναι να συμπεριφερόμαστε έτσι..Όχι δές τε το..Δες τε το στα ερωτευμένα ζευγαράκια που συναντάτε..Δεν έχουν μάτια παρά ο ένας για τον άλλο και το πιο περίεργο; βρε και κόσμος να είναι κοντά τους, σε πλήθοςμέσα να είναι, αυτά είναι στο δικό τους κόσμο και πιστέυουν ότι όλα τους ανήκουν..Υπάρχει ,όχι πες τε μου υπάρχει πιο εγωιστικό από αυτό;από το να θεωρείς όλο τον κόσμο δικό σου;

Στου "ερωτα την τρέλα "λέμε όλοι αλλά εκεί εμείς ,την ακολουθούμε και συνεχίζουμε να μαστε τρελοί λέγοντας ότι είμαστε λογικοί επειδή αγαπάμε..Πες τε μου πως γίνεται να λες ότι είσαι λογικός όταν ζεις στην τρέλα;Αλλα θα μου πείτε ποιός τρελός παραδέχεται την τρέλα του..Ελα ντε;Όμως παραδεχόμαστε ότι είμαστε ερωτευμένοι που σημαίνει τρελοί..

΄Πόσο μαζόχες είμαστε που κλαίμε πάντα τόσο πολύ  για τον έρωτα;Αν κάποιος μας πλήγωνε και μας έκανε να κλάψουμε  χωρίς να είμαστε ερωτευμενοι μαζί του ,θα μασταν θυμωμένοι,σκληροί..Με τον έρωτα τι γίνεται ε;Μας πληγώνουν και μεις κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να μην πληγώσουμε αυτόν -ήν που μας πλήγωσε.Απ του έρωτα το κλάμα τελικά κανείς δεν γλιτώνει..Το θέμα είναι γιατί επιτρέπουμε να κλάιμε όταν στην καθημερινότητά μας είμαστε πολύ εγωιστες για να το κάνουμε

Αλλά δεν είναι μόνο ΑΥΤΆ..Ο έρωτας μας κάνει΄απρόσεκτους ,ονειροβατούμε,άφηνόμαστε στον αλλο ,συμπεριφερόμαστε αλλοπρόσαλλα και προσέξτε με ..ΚΑΝΟΥΜΕ ότι δεν θα επιτρέπαμε ποτέ στον εαυτό μας να κάνει..αραγε για αυτό υπάρχει;Για να έχουμε μια δικαιολογία να φερόμαστε έτσι και να βγάλουμε όλα όσα επιμελώς κρύβουμε από τους άλλους;Αν μπορεί κάποιος ας απαντήσει..Μπορεί;

κλείσε τα μάτια

"Κλείσε τα μάτια και θα μαι εκεί..Δίπλα σου..Να σου κρατάω το χέρι..Ασε με να έρθω να διώξω τις σκιές που βαραίνουν την ψυχή σου..
Κλεισε τα ματια σου και άσε με να σε ταξιδεψω πίσω ,εκεί που η αγάπη μάς τύλιγε
Κλεισε τα μάτια και άσε με να έρθω δίπλα σου και να πάρω τα δικά σου χέρια μέσα στα δικά μου,να πάρω τη θλίψη που σκοτεινιάζει το πρόσωπό σου
Κλείσε τα μάτια σου και άσε με να έρθω και να σου δώσω την ελπίδα που έχασες

Κλείσε τα μάτια και άσε με αν σου δείξω τον Παράδεισο που χάνεις κάθε φορά που αφήνεσαι και ταξιδεύεις και αφήνεσαι στην κόλαση..


Κλείσε τα μάτια και αφέσου στην αγάπη που υπάρχει δίπλα σου..Νιώσε την στο χαμόγελο των μικρών παιδιών΄,στον αέρα,στο χαμόγελο των ανθρώπων που σε νοιάζονται..

Τίποτα δεν τελειώνει αν δεν τελειώσει πρώτα το φως της ελπίδας μέσα μας..Αν δεν θέλουμε εμείς να τελειώσει..

Κλείσε τα μάτια και θυμίσου..

Μακάρι να θυμάσαι..

Χρόνια σου πολλά..Κάνε μια ευχή

Με τούτα και με΄κεινα ξέχασα κάποια γενέθλια..΄
Ελπίζω να μην μου κρατήσεις κακία..Αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ..Να χαμογελάς..Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα..

Αντεξε,με ακούς;Άντεξε,σε παρακαλώ..

Η  ανάρτησή μου σήμερα είναι ένα γράμμα..Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω,δεν ξερω τι άλλο να κάνω..Ηθελα απλά να  μοιραστώ την αγωνία μου..Είναι  γράμμα σε έναν ανθρωπο που λατρεύω..Ενα γράμμα με όσα θα ήθελα να του έλεγα τώρα  ΤΩΡΑ κοιτώντας τον στα μάτια και ίσως ουρλιάζοντας από πόνο..

"Σε ακούω στο τηλέφωνο και η φωνή σου είναι βαριά,χωρίς ζωή..Έχεις χάσει την ελπίδα,την όρεξη να ζήσεις..Πέρασες τόσα σε ένα χρόνο που η ψυχή σου νέκρωσε..Η προδοσία του ανθρώπου που αγαπούσες,ο χωρισμός,το διαζύγιο,δικηγόροι,δικαστήρια,ψεύτικες κατηγορίες,αλλαζονεία,αγωνία,και από την άλλη η προσπάθεια να αγοράσεις ένα σπίτι για να στεγάσεις τα παιδιά σου,οι υπερβολικές οικονομικές απαιτήσεις των άλλων,τα χρέη που ξεπληρώνεις ,οι θεραπείες που κοστίζουν όλα αυτά σε τσάκισαν..Σε τρελαναν.Είσαι σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό..Ετσι μου είπες ξεπνοα.."Ο,ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΘΑ ΓΊΝΕΙ"και γω τα χασα..Τρόμαξα..Γιατί με τρομάζεις;

.Κάποτε με άφηνες να είμαι κοντά σου..Μοιραζόσουν τις αγωνίες, και έτσι το βάρος ελαττωνόταν στις πλάτες σου..Με αφηνες να είμαι δίπλα σου σε ό,τι και αν προέκυπτε..Τώρα απλά μιλάς και δεν λες τίποτα..Δεν ξέρω πια τι να κάνω..Φοβάμαι για σένα..Φοβάμαι για το που θα φτάσεις..Και εγώ είμαι αδύναμη να σε βοηθήσω..Ανίκανη να κάνω κάτι..Θυμάμαι την κουβέντα σου το καλοκαίρι.όταν με πήρες να πάμε μια βόλτα και εκεί με αγκάλιασες και τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια σου..Με έβαλες να υποσχεθώ κάτι  που μέχρι πριν λίγες μέρες  θεωρούσα λόγια της φόρτισης,της στιγμής..Όμως πια φοβάμαι..Δεν ξέρω σε ποιον να μιλήσω,σε ποιον να πω τι σου συμβαίνει γιατί με έβαλες να ορκιστώ να μην πω τίποτα σε κανένα..Αλλά δεν αντέχω..Βαραίνει η ψυχή μου..Φοβάμαι πια να μην κάνεις κακό στον εαυτό σου..Δεν ξέρω αν θα με διαβάσεις..Αν θα με βρίσεις για αυτό που κάνω,αλλά δεν με νοιάζει..Επρεπε κατι να κάνω..ΣΥΓΧΏΡΕΣΕ ΜΕ..Αλλά είναι ο μόνος τρόπος να σου δείξω ότι σε σκέφτομαι,ότι υπάρχω..Πολλές φορές γράφοντας βρίσκεις λύσειςκαι γω έτσι θα βρω τη λύση που χρειάζεσαι....Σε λίγες μέρες θα έρθω εκεί ,έκλεισα τα εισητήρια και δεν το ξέρεις ..Μου είπες να μην ανέβω αλλά δεν μπορώ..Είμαι δίπλα σου..Με χρειάζεσαι όσο και να μην το παραδέχεσαι...

Σε παρακαλώ,μην το βάλεις κάτω..Δεν χάνεται η ελπίδα..Εχεις υποχρέωση στον εαυτό σου ναπατήσεις στα πόδια σου και αν δεν θες για σένα κάν΄το για τα παιδιάσου..Είναι ο λόγος που πρέπει να πολεμήσεις το αδιέξοδο που νομίζεις ότι έφτασες..Σε παρακαλώ..ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ..Μην αφεθείς..Με ακούς;Μην παραδοθείς.."

Καλημέρα!!! η΄ Καλημέρα;;;;;Πες τε μου

Από το πρωί σήμερα όλα εναλλάσσονται..Από τις 7 που ξυπνησα το ένα λαθος να το πω,γκαντεμια να το πω ,όπως και να το πω γίνονται..δες τε τι εννοώ και πες τε μου και σεις ..

Βάζω το πρωί το σίδερο στην πρίζα να σιδερωσω ένα πουκάμισο στον άντρα μου και περιμένω..Αυτό τίποτα..Δεν λέει να κάψει ..
"πάει το σίδερο "λέω "καινούργιο θέλουμε"
Ναι "μου λέει εκείνος.."Θα πάρουμε ,αλλά πρώτα βρε αγάπη μου βάλε την μπαλαντέζα στην πρίζα"
Το καταπίνω..Τι να έκανα..Βέβαια είπα ότι δεν ήπια καφέ η γυναίκα για αυτό το ξέχασα..Εκεί μην αφήσω να με θίξει κανένας..Μια αξιοπρέπεια 'εχουμε..Μην αρχίσουν να λένε και για αλτσχαιμερ..

Βάζω να κάνω καφέ..ανάβω και ένα τσιγαρο και πάω να κάτσω..Αμ δε..Την ίδια ιδέα είχε και ο γάτος μας που ταυτόχρονα με μένα κάθισε Στη ΔΙΚΗ μου θέση οπότε ακούγεται ένα "γκρρ..νιαου"καθως εγώ κάθισα επάνω του και έτσι πάρε κάτω τον καφε..ΚΑΙ να ταν κάτω, αντε χαλάλι..Ο μισός έπεσε κάτω και ο υπόλοιπος στα ρούχα..Γελούσαν όλοι με το πάθημα ΜΟΥ εκτός από μένα που έβραζα ,γιατί πως να το κάνουμε,να σου χύνεται ο πρώτος καφες που τον απολαμβάνεις ε σου ρχεται κάπως..Σαν να χάνεις την ευχαρίστηση..Τέλος πάντων έκανα τον ρημαδι τον καφε ξανά,πρόσεξα μην έχει κάτσει η γάτα και κάθισα επιτέλους να τον πιω απολαμβάνοντας τoν..E κάποια στιγμή αποφασισα να σηκωθώ να κάνω δουλειές..Ετσι νόμιζα η γυναίκα..Πάλι,Αμ δε!!!!Βάζω να σφουγγαρίσω κάνω ΄δωματια,κουζίνα ,έρχομαι και στο σαλόνι ,χτυπάει το τηλέφωνο ,πάω να το σηκώσω ,ρίχνω τον κουβά,πάρε κάτω τα νερά ,πάρε κάτω και μένα που γλίστρησα..Αλλά το τηλέφωνο το σήκωσα..Τι νομίζετε ότι θα καθόμουν κάτω και θα βριζα σαν μούτσος σε καράβι;Όχι ποτέ..Τουλάχιστον φανερά..Γιατί αν οι τοίχοι μας ειχαν τη δυνατότητα να ακούσουν τις σκέψεις μου και το μονόλογό μέσα μου ,θα άλλαζαν χρώμα και από άσπροι θα ήταν κόκκινοι ..Πάντως το σήκωσα και η μαμά μου μου ανέλυε τα περι καιρού στη Μακεδονία(αν δεν με πάρει 4 φορές τηλέφωνο τη μέρα θα πάθει κάτι."Βρε μαμά" ,της λέω ,"στα 40 είμαι ,ηρέμησε"..Μπα αυτή ..Παιδί με έχει ακόμα)..Τέλος πάντων-όχι δεν χτύπησα (σας προλαβαίνω)πολύ,αλλά δεν σταματησε εδώ..Αρχισε να φυσάει πριν λίγο και ένας αερας τρελλός που σήκωσε τη μπουγάδα μου..Αυτή κυνηγούσα αλλά μου φαίνεται ότι κάτι έχασα..Το τι δεν ξέρω..Αλλά δεν ανησυχώ ,Θα μου το πουν τα παιδιά όταν ψάξουν να το φορέσουν.(Το θέμα είναι τις φωνές τους πως θα τις αντιμετωπίσω.).Τέλος πάντων μέχρι στιγμής αυτά..Αποφάσισα πως η μέρα είναΙ στραβή για μένα και έτσι θα κάνω pause σε κάθε δραστηριότητα..Ευτυχώς έχω φαγητό από χτες οπότε δεν χρειάζεται να αναψω κουζίνα γιατί μόνο φαγητό δεν θα υπήρχε περίπτωση να φάνε σήμερα..Κάρβουνο κάτι ναι,φαγητό.όχι..
Πάντως εγώ λέω καλημέρα και όπως λέει η Αλέξια "χαμογελα ,βαλε χρώμα στη ζωή "και μέρα είναι θα περάσει
Καλη μέρα σε όλους..

όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει

 Όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει..Αυτή η Ελλάδα που κοιτάει μόνο τον εαυτό της ,αυτή η Ελλάδα που προτιμάει τους έχοντες από τους μη εχοντες,αυτή η Ελλάδα που με ξεχωρίζει και με χωρίζει ,που με κάνει να σκύβω το κεφάλι γιατί δεν έχω μπάρμπα στην Κορώνη,στην Μεθώνη ή Βουλευτή και πάνω..Αυτή η ΕΛΛΑΔΑ που μόνο ζητάει από μένα αλλά δεν μου δίνει ..Η Ελλάδα που αν δεν είσαι κάποιος ,δεν είσαι τίποτα,η Ελλάδα που δίνει το δικαίωμα ο καθένας να σε προσβάλλει και συ να λες ευχαριστώ σκύβοντας από ντροπή κατακοκκινος το κεφάλι ,επειδή νιώθεις ευγνωμοσύνη για τα  ψίχουλα που σου δίνει  για να τραφείς αλλα΄και  να θρέψεις τις αυταπάτες σου ..Με πληγώνει η Ελλάδα που κοιτάει το πως θα τα αρπάξει και πως θα κερδίσει και ποτέ δεν κοιτάει  πως θα δώσει και όταν αποφασίσει κάποια στιγμή να δώσει , με πληγώνει που κωφεύει και  κλείνει τα μάτια της στο ποιος παίρνει και τι παίρνει..Με πληγώνει η Ελλάδα που δεν καταλαβαίνει ότι το σώμα της είμαι "εγώ" και όταν το σώμα της σαπίζει ,όταν το σώμα της πεθαίνει από την κακομεταχείριση ,πεθαίνει η ίδια..Με πληγώνει που πιστή στη δύναμη της Δημοκρατίας η Ελλάδα δίνει εξουσίες που οι έχοντες την κάνουν δύναμη κυριαρχική και απόλυτη με δικαίωμα να αποφασίζουν για μένα κάποιοι που δεν μπορούν ούτε να με φτάσουν..Με πληγώνει η Ελλάδα που δεν καταλαβαίνει ότι αν δεν με προσέξει θα καταρεύσει και που δεν καταλαβαίνει ότι τα εσωτερικά της όργανα για να είναι υγιή και να λειτουργούν σωστά χρειάζονται τα κύτταρα..Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα συνεχίσω να λειτουργώ για ένα σώμα που δεν με προσεχει εκείνο που ξέρω είναι οτι αρχίζω και υπολειτουργώ..

Σήμερα το κείμενό μου βγαίνει μέσα από απογοήτευση για την αποτυχία μιας επιτυχίας και από απογοήτευση γιατί κάτι που είχε φως ,αίγλη και δύναμη μου  αποκαλύφθηκε στη γύμνια του και στο κούφιο του υπόβαθρο..Τίποτα μα τίποτα δεν είχε.
Κάποτε λοιπόν ας γίνουμε υπεύθυνοι σε αυτή τη χώρα και ας πάψουμε να βαφτίζουμε το κάθε τι διεκδικώντας αξιώματα,επιχορηγήσεις κλπ και αν συμβεί, ας του δώσουμε  το υπόβαθρο,την ουσία και  την αξία που πρέπει..

Ζητάω συγγνώμη αν πρόσβαλλα κάποιον αλλά μέσα σε όλα τα συναισθήματα υπάρχει και ο θυμός..