Η Άτροπος μας ήξερε...

Ήρθε σήμερα πάλι.. Η Άτροπος ήταν εδώ..Ήρθε πάλι απόψε..Κοίτα με, πες μου, μίλα μου ...Προκαλέσαμε εμείς τη μοίρα μας καλώντας την εκείνη τη νύχτα? Θυμάσαι ?΄Λέγοντας το όνομά της εκείνη τη νύχτα εμείς τη φέραμε να δέσει τις ψυχές μας?Μίλα μου...Εμείς τη φέραμε?Πες μου...Το δωμάτιο είναι γεμάτο με καπνό και εγώ χάνομαι.. Όχι δεν μπορεί..Δεν το κάναμε εμείς.Δεν μπορεί..Αυτή μας επέλεξε.. Είναι το αναπόφευκτο ,το μοιραίο ..Αυτή είναι η Άτροπος...Μα τι λέω?Η αλήθεια είναι μπροστά μου..Την ξέρεις ,την ξέρω...Όταν αναφέραμε το όνομά της ξέραμε..Μας είχε επιλέξει γιατί κατάλαβε πως ΞΕΡΑΜΕ..Ξέραμε από εκείνο το βράδυ πως η ζωή μου ήταν πλέον δική σου και η δική σου ζωή δική μου.Και αυτή απλά μας κρατάει δεμένους...Χαμογελάω μα φοβάμαι..Μια ζωή είναι πολύ μικρή για να ζήσει αυτή η αγάπη...

"Ένα τσιγάρο στο χέρι ,ένα ποτήρι κρασί συντροφιά και χάνομαι .Λέξεις σκέψεις ανάκατες..Καμιά δεν μπαίνει σε σειρά..Και γω χαμένη ανάμεσά τους..Σκορπάει μελάνι το χέρι μου σε λέξεις χωρίς νόημα.Λόγια λησμονημένα..Δεν μπορώ να γράψω άλλο..Γιατί?Το σκισμένο χαρτί κομφετί στο πάτωμα απλωμένο σα σκόνη ονείρων που πάλιωσαν στο χρόνο και ένα κομματάκι ένα τόσο δα κομματάκι στο χέρι μου..¨Άσε με να ρθω μαζί σου" ..Σφίγγω το χαρτί στην παλάμη μου..Ματώνω..Πονάω..Μέχρι να ματώσει ξανά η σκέψη μου θα το σφίγγω.Η σκέψη μου βλέπεις βουτάει στο κενό και είναι ασταμάτητη..Φωνάζω σταμάτα".¨Ξέρω που θα φτάσει...Τρεμοπαίζει η φλόγα από το κερί απέναντί μου..Δεν θέλω να σε σκεφτώ..Δεν θέλω να υπάρχεις..Με πονάς..Τι δεν καταλαβαίνεις? Με πονάς...Πονάει η αγάπη μαζί μας.. Το κερί τελειώνει..Το κρασί στο ποτήρι μου δεν υπάρχει πια..Δεν κατάφερα να σταματήσω..Σε έφτασε..Είμαι εκεί..Είμαι εκεί..Με βλέπεις?Είμαι δίπλα σου..Αιωρούμαι σαν αερικό από πάνω σου..Είμαι εκεί τώρα που ανάβεις το τσιγάρο σου ,τώρα που είσαι σκυμμένος πάνω από το βιβλίο σου.. Είμαι εκεί και τα χείλη μου φιλούν τα χείλη σου...Η ανάσα μου στο αυτί σου σου ψιθυρίζει"είμαι εδώ ,νιώσε με"..Είμαι εκεί ,με νιώθεις?Είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι δίπλα στο σώμα σου εκεί που ονειρεύεσαι να με έχεις αυτή τη στιγμή, είμαι εικόνα στα μάτια σου όταν ξαπλωμένος κλείνεις τα μάτια και προσποιείσαι ότι κοιμάσαι μα ονειρεύεσαι τα χείλη μου να σε αγγίζουν ,είμαι εκεί στα χέρια σου και αφήνω το κεφάλι μου να γείρει στο στήθος σου..Είμαι εκεί..Στις συζητήσεις σου ,στις παρέες σου..Είμαι εκεί...Κάθε φορά που με σκέφτεσαι σε νιώθω..Νιώθω την καρδιά μου να αλλάζει χτύπο..Είμαστε εκεί μαζί και ξέρεις ότι ακόμα και όταν μιλάς ακόμα και όταν συζητάς είμαι εκεί..Είμαι εκεί τις νύχτες της μοναξιάς ,τις νύχτες που ο έρωτας θέλει να σε βασανίσει,τις ώρες που η αγάπη θέλει να σε τιμωρήσει...Είμαι εκεί και είσαι εδώ.. Τελικά πάλι δεν κατάφερα να σταματήσω το μυαλό μου..Το κυρίευσε η καρδιά μου.Εσύ υπάρχεις εκεί σε πείσμα του σήμερα ,του χθες.του αύριο..Υπάρχεις και δεν ξέρω πότε θα πάψεις να υπάρχεις...ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν θέλω να πάψεις να υπάρχεις..Δεν ξέρω .. Απλά ψιθυρίζω ¨Άσε με να ρθω μαζί σου,Σ αγαπώ" και το κερί -κοίτα...το είδες?-έσβησε στην τελευταία λέξη που έγραψα σε ένα γράμμα που ποτέ δεν θα λάβεις..Γιατί υπάρχουν λόγια που χάνονται μέσα στις ψυχές που νοσταλγούν,λόγια που στο βυθό της μοναξιάς σιγοπατούν.."

Πόσο μακριά θέλεις να πας?

Υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα στον κόσμο, μα τι να σου προσφέρω απόψε;
Μήπως μια αγκαλιά για να αντέξεις το κρύο των ανθρώπων;
Μήπως τις σκέψεις μου για να τυλίξεις και να ζεστάνεις τα όνειρά σου;
Ένα φιλί για να σημαδεύσεις γλυκά το αύριο;
Ένα σ’αγαπώ για να μη χαθείς στο λαβύρινθο της μοναξιάς;
Υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα στον κόσμο, μα τι να σου προσφέρω απόψε;
Πόσο μακριά θέλεις να πας;

Τα φώτα κλειστά..ένα κεράκι στο τραπέζι τρεμοπαίζει, αρνείται να σβήσει.. αρνείται το σκοτάδι.. δίπλα ένα ποτήρι μισοάδειο κόκκινο κρασί...εγώ μπροστά το κοιτώ... Ασυναίσθητα το αρπάζω το κρατώ σφιχτά... νομίζω θα το κλέψουν... κοιτώ μέσα.. το μυρίζω...το κουνάω, ήχος μεθυστικός...μία ιστορία..το φέρνω κοντά στα χείλη μου.. κάθε γουλιά μία ανάμνηση... Το κρασί γλυκό.. βαρύ.. μεθυστικό.. απολαυστικό..η γεύση στο στόμα εθιστική...η γεύση της ανάμνησης. "Τις καλύτερες στιγμές δε μπορείς να τις φωτογραφίσεις γιατί δεν είναι μονάχα μια στιγμή για να θυμάσαι", είχε πει κάποιος... Στιγμές λοιπόν... σκέψεις...ταξίδια...ΟΝΕΙΡΑ

Συνέχεια στα όρια..

Δεν θέλω άλλα λόγια..Αυτό νιώθω..Αυτό..Δεν μπορώ να το σταματήσω..Στα όνειρά μου  είσαι εδώ....Είμαι εκεί..ΑΚΌΜΑ...Σσσσσσ μην πεις τίποτα..Το ξέρω..Δεν ενώνονται εύκολα οι ζωές.Δεν ενώθηκαν όταν έπρεπε  οι ζωές μας..Σκληρό παιχνίδι..Ήμασταν εμείς οι κομπάρσοι του... ...Κράτα με όμως εκεί..,Μέσα σου.Στα όνειρά σου...Απλά κράτα με..Το χω τόσο ανάγκη σήμερα....Αγάπη μου..Κράτα με..Για λίγο, κράτα με..Και πες το μου.. Πες το μου..Μια φορά ακόμα ..Να σε ακούσω...Να το ακούσω..Σ αγαπώ ..ΑΚΟΜΑ..ΚΡΑΤΑ ΜΕ..Και πες το μου..Το έχω ανάγκη..Σήμερα..

Απλά λόγια καρδιάς..

"Προσπαθώ να κάνω αυτό που πρέπει..Αλλά δεν μπορώ..ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ..Με έχεις σημαδέψει..ΕΙΜΑΙ ΟΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ..Εκεί  ήμουν .είμαι, και ας φτάνω στα ΌΡΙΑ μου  κάποιες στιγμές που νιώθω ότι σε μισώ γιατί με έχεις κυριεύσει και γω δεν θέλω κανείς να το κάνει.Αυτή είμαι ΕΓΩ..Το εγώ μου ενάντια σε σένα..Αλλά εγώ είμαι εσύ..Αστείο ε?
Ζω μέσα στην παράνοια πια ..Τη δική σου και τη δική μου.. ...Προσπάθησα να σε διώξω από πάνω μου από το μυαλό μου..ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ..Είσαι η δύναμη και η αδυναμία μου,το χτες και το σήμερά μου..ΕΙΜΑΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΓΩ.. Ότι και να κάνεις και να κάνω ο ένας σημάδεψε τον άλλο..Βαθιά,με σημάδια καρδιάς..ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ..
Με διέλυσες κάποτε και σε διέλυσα και γω..Δύο ίδιοι άνθρωποι δεν έχουν μέλλον..Έτσι έλεγες. και το πίστευες....ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ..Ο  ένας δεν μπορεί να χάσει τον άλλο,να αντισταθεί στον άλλο αλλά δεν μπορέι να είναι και με τον αλλο..ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΧΑΣΩ..ΣΕ ΑΓΑΠΩ όπως με ΑΓΑΠΑΣ...Αλλά ο καθενας εχει  διαφορετικές προτεραιότητες..Αν ήμασταν μαζί ,το ότι ακόμα και το ότι θα με μοιραζόσουν στη δουλειά θα σε σκότωνε και η ζωή μας θα ταν κόλαση..." Κανείς πέρα από ΄μενα για σένα.."Μου είχες; πει..


ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ...

ΣΕ φοβήθηκα ..ΠΟΛΥ...Θα μου έπαιρνες τον αέρα που αναπνέω ΘΑ ΈΧΑΝΑ ΕΜΕΝΑ..Και με τρόμαζε αυτό..Σε σένα δεν θα μπορούσα ποτέ να αντισταθώ,να διεκδικήσω το δικό μου μέλλον..Πάντα θα κατάφερνες να με επηρεάσεις...ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ να χάσω το δικό  μου εαυτό .να ενστερνιστώ το δικό σου και να ναι το μυαλό Μου εσύ..ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ελεύθερη ακόμα και αν είμαι δεσμευμένη...ΕΛΕΥΘΕΡΗ...ΜΕ ΣΕΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥΝ..

   ΦΟΒΗΘΗΚΑ..  ΄ΈΝΑ ΜΕΡΟΣ  ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ  ΘΑ ΤΟ ΕΊΧΑ ΤΟ άλλο μισό όμως  θα το άγγιζα ποτέ?  γιατί στο άλλο μισό που ήθελες να μουν  δεν θα φτανα ποτέ..ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΠΟΤΕ..Δεν θα σε κάλυπτα ποτέ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΕΝΟΙΑΖΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΙΩΘΩ.ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΠΟΤΕ ΠΟΣΟ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΑ,,.ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΠΟΤΕ ΠΟΣΟ ΜΙΚΡΗ ΕΝΙΩΣΑ μέσα από όσα έλεγες..ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕΣ,,Σε ένοιαζε μόνο που θα φτάσεις εσύ..ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΗΘΕΛΕΣ αλλά σε φρέναρε..Ημουν απλή,δεν ήξερα να φέρομαι και να άγομαι όπως ήθελε η δική σου κοινωνική τάξη  που είχες φτάσει..Για σένα άλλο ήταν η φιλοδοξία άλλο η αγάπη και μου το πέρασες καλά αυτό.ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ  ΕΚΈΙΝΗ ΤΗ ΝΎΧΤΑ που φορτώθηκα κάθε λάθος  δεν τόλμησα ποτέ να πω την αλήθεια.ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ?.Αλλά επιτέλους θυμήσου ..ΘΥΜΗΣΟΥ. Μου μίλησες για εκείνη...Καμπανάκι μέσα μου χτύπησε.ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣΤΑΝ ΠΟΤΕ ΜΑΖΙ..Εκείνη ήταν το μέλλον σου..ΕΓΩ ΄ΤΙΠΟΤΑ...ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑ ..ΜΕ ΣΚΌΤΩΣΕΣ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ,κάποτε θα σου πω τι μου είπες. και ελπίζω να θυμηθείς..ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ..

ΚΑΙ τώρα ξαναγυρνάμε στην αρχή?Ποια αρχή?Τι μου προτείνεις?στιγμές?
ΛΟΙΠΟΝ ΜΑΘΕ!!!!.ΘΑ ΤΙΣ  ΖΗΣΩ ΕΓΩ... ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΘΕΛΩ ΕΓΩ....ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙΣ ΕΣΥ..  δεν είσαι ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟ ΕΠΕΛΕΞΕΣ..ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ..ΓΙΑΤΊ?ΓΙΑΤΙ  ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ ΔΙΝΟΜΑΙ. και η ψυχή μου δεν αντιστέκεται ,...Ας πάω στην κόλαση των ανθρώπων λοιπόν/ μα πρώτα ας με κατηγορήσουν ,ας με πετροβολήσουν όσοι έζησαν την ΑΓΑΠΗ,,

ΣΕ ΑΓΑΠΩ ..ΑΝ ΠΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΤΙ ΕΝΝΟΩ και το νιώσεις  ΑΠΛΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΜΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ΜΟΥ  4 ΛΕΞΕΙΣ.."ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, "ΕΓΩ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΑ...Απλά ...απο καρδιάς..Ελπίζω κάποτε και η δική σου καρδιά( και όχι η λογική σου )να μου απαντήσει.

Συννεφιά....

Χρώματα,σχέδια,όνειρα,ελπίδες..Η βροχή φέρνει πάντα μια μελαγχολία...Το θέμα είναι ότι μας αρέσει να μένουμε μόνοι..Ώρες περισυλλογής και σκέψης..Λες και η βροχή καθαρίζει το μυαλό και την καρδιά από τη σκόνη της καθημερινότητας..

Αφανέρωτα μυστικά

 

θελω να σου μιλήσω

να σε κοιτάξω στα μάτια και  να σου μιλήσω

απλά

από την καρδιά

και το μυαλό

Σε παρακαλώ μη  με κοιτάζεις

οι αντιστάσεις μου χάνονται

το βλέπεις 

Αφησέ με να σου πω 

μόνο δυο λόγια

Θέλω να βρεθώ στην αγκαλιά σου

να αγγίξω τα μαλλιά σου

να φιλήσω τα χείλη σου

να χαθώ στο βλέμμα σου 

θέλω να βρεθώ στη σιωπή 

στη δική σου,

 στη δική μου,

να χαθώ στο πουθενά και στο όλα,

αλλά όχι εδώ ,όχι τώρα

Θέλω να ταξιδέψω,

να γίνω αυτό που είμαι

 να μετουσιωθώ σε  ενέργεια

 και να χαθώ στο απέραντο σύμπαν

να γνωρίσω  ότ,ι δημιούργησε 

εσένα 

εμένα 

εμάς

αλλά όχι τώρα,όχι εδώ

Θέλω να σιωπήσω μέσα στις φωνές

να φωνάξω μέσα στην ησυχία

θέλω να ζήσω ότι μου προσφέρεις 

Αφανέρωτα μυστικά

Βιαστικά βήματα

Γρήγορες ματιές

Δραματικά δευτερόλεπτα

Ερωτα δίχως άυριο

Ζωή χωρίς παρόν

Ήρεμες φωνές

Θύμησες του χτες

Ιχνηλατώντας βήματα σε άγραφο χάρτη 

Κάτω απο το φως ενός αστεριού

Λαχταρώντας ενα φιλί

Μαθαίνοντας νέα πορεία

Ντύνοντας στο χρώμα της φωτιάς τη ζωή

Ξεχνώντας το παρελθόν

Ομορφαίνοντας το σήμερα

Προκαλώντας τους θεούς

Ριχνοντας φωτιά

Σκορπώντας τους ανέμους 

Τρέχοντας ιδρωμένοι

Υφαίνοντας τη μοίρα

Φωτίζοντας τη μέρα

Χαρίζοντας τη γαλήνη

Ψάχνοντας το αύριο

Ω..............................

Δεν θέλω να βάλω  τέλος

Δεν μπορώ 

σε κρατώ 

σε ονειρέύομαι

Είσαι εδώ

Δεν τελειώνει ότι μας δένει

Ναι να τα ζήσω θέλω όλα αυτά

Ναι θα μπορούσα

Να τα ζήσω μαζί σου

Όμως δεν μπορούμε

Όχι εδώ,όχι τώρα

Το αύριο μας είναι εδώ 

το κρατάει η Ατροπος στα χέρια

Θα φροντίσει αυτή 

για όλα

την ξέρεις και την ξέρω

Θα το κάνει..

 

 

ΦΟΒΑΜΑΙ

Φοβάμαι τα αισθήματα που ξύπνησε η ανάσα σου στο κορμί μου

Φοβάμαι τα όνειρα που στοιχειώνουν τα όνειρά μου

Φοβάμαι το χτες 

το αύριο 

το σήμερα

Νύχτες έμαθα να πολεμάω τον πόνο της απουσίας σου

τη θλίψη της μοναξιάς μου

την αγωνία της προσμονής

Νύχτες που έζησα για σένα

μέρες που χάρισα σε σενα

στιγμές που άφησαν σημάδια επάνω μου

Δεν μετάνιωσα

Δεν μετανιώνω για καμιά στιγμή

για τίποτα από όσα μου χάρισες 

μου πρόσφερες..

Και συνέχισα

συνεχίζω να ζω

να υπάρχω σε ένα άλλο κορμί ,

με μια άλλη καρδιά

σε άλλα όνειρα 

σε άλλες ελπίδες.

Αλλα φοβάμαι 

πια φοβάμαι

Φοβάμαι όσα μου έφερες πάλι πίσω με ένα χαμόγελο

με ένα άγγιγμα 

με ένα φιλί

με μια ματιά,

με μια σου λέξη

Φοβάμαι το χτες 

το σήμερα 

το αύριο 

Θέλω ,αχ να ξερες πόσο θέλω να βρεθώ δίπλα σου

να σε νιώσω

να σε αισθανθώ

να σε αγγίξω

Αλλά το χτες αν το ξυπνήσουμε

θα στοιχειώσει το αύριό μας

Φοβάμαι, μα θέλω

με τραβάς κοντά σου σαν τη φωτιά 

 με παρασέρνεις σαν άνεμος 

με καις σαν σιδερο

Αλλά φοβάμαι

Φοβάμαι το χτες

αν το ξυπνήσουμε

 θα στοιχειώσει το άυριό μας

Αχ καρδιά που ματώνεις

κορμί που ξυπνάς με ένα άγγιγμα

λογική που στοιχειώνεις το μυαλό 

 Πως να σας πολεμήσω?

Θελω μα δεν μπορώ να γίνω ότι ήμουν

Θέλω μα δεν έχω τη δύναμη να αφήσω περιθώριο σε άλλη προσμονή

Ειμαι εκεί και πουθενά..

Θα μαι εκεί αλλά μόνο στα όνειρά σου 

και συ θα στοιχειώνεις πάντα τα δικά μου.

Θα ζω για σένα

χωρίς εσένα..

  

 

 

 

Μια στιγμή...

Μια στιγμή..Μόνο μια στιγμή
Τα ματια ανταμώνουν ..
Μια στιγμή
'Ενα άγγιγμα
Μια στιγμή
Ένα φιλί
Και η Κόλαση με τον Παράδεισο έχουν την ίδια γεύση
Τη γευση των χειλιών που ενώνονται.. για μια στιγμή..

Μια στιγμή στο παρόν και ο κόσμος σταματάει
'ενα δεύτερο του λεπτού και το φως λούζει μόνο τα μάτια
Για ένα δεύτερο του λεπτού όλα παύουν να έχουν σημασία
Μόνο τα μάτια μιλάνε
Και τα σώματα ανταριάζουν, πονάνε..


'Ενα δεύτερο του λεπτού ,μια στιγμή.. Μια τόσο δα μικρή στιγμή
Το μυαλό κάνει τόσες σκέψεις
Το σώμα δίνει χίλιες υποσχέσεις
Και συ τα βάζεις με το χρόνο που δεν σταματά..
Μια στιγμή ,μόνο μια τόσο δα μικρή στιγμή..
Ζεις


Και μετά σιωπή..

Θελω να αγαπηθώ.. Απόψε..

Σταμάτα να με ρωτάς και ονειρέψου

Σταμάτα να με ρωτάς αν σε σκέφτομαι
το βλέπεις στα μάτια μου
Σταμάτα να ψάχνεις να δεις  μέσα τους,
θα δεις το πάθος μου
Σταμάτα να κοιτάς τα χείλη μου
θα ακούσεις την ανάσα μου να λέει " Πόσο σε θέλω".
Σταμάτα να με ρωτάς αν έχω μετανιώσει
άκου την καρδιά μου τι σου απαντά.
Σταμάτα να αναρωτιέσαι αν υπάρχεις για μένα
Είμαι εδώ και είσαι δίπλα μου .

Κλείσε τα μάτια και  ονειρέψου ..Είσαι εδώ,και είμαι δίπλα σου..
Τίποτε άλλο μη με ρωτήσεις..
Απλά κλείσε τα μάτια και άσε το φιλί μου να σου χαρίσει τα πιο όμορφα όνειρα..
Καληνύχτα Αγγελέ μου,καληνύχτα..

Πίνοντας τον πρωινό καφέ σου λέω..

'Οσα χρόνια και αν περάσουν η σκέψη μου θα σκεπάζει τη σκέψη σου και η μορφή σου,η παρουσία σου, -διακριτικά στα θέλω μου-  θα με στηρίζει πάντα..

'Αλλαξες τη ζωή μου,την πορεία μου, τη σκέψη μου..Με έμαθες να ζω ,να προσπαθώ,να μη συμβιβάζομαι..Το βλέπω στην αισιοδοξία που κυριαρχεί στην ψυχή μου,στη δύναμη που έχω στη ζωή μου,στο αύριο που πιστεύω ακόμα,στην ελπίδα για το ξημέρωμα που φέρνει η κάθε μέρα,στην πορέια της ζωή ,ου αυτά τα χρόνια..

 Δεν ήσουν το λιμάνι αλλά η τρικυμία μου ,η καταιγίδα που με έριχνε στα βράχια να δοκιμαστώ ,που με έσπρωχνε σε πιο επικίνδυνα νερά..Αλλά εγώ ήξερα.Ήξερα ότι περίμενες να δεις αν όσα μου δίδαξες τα έμαθα..Και στο απέδειξα..Ήμουν αυτή που περίμενες να γίνω και είμαι αυτή που χαίρεσαι να βλέπεις γιατί ξέρεις ότι εσύ με έκανες..

Ξέρεις ότι σου χρωστάω το σήμερά μου..Αυτό που είμαι σήμερα.. Ξέρω ότι πάντα θα σαι διακριτικά δίπλα μου να με προσέχεις αλλά θέλω να ξέρεις ότι πάντα θα μαι και εγώ εδώ και θέλω να σε βλέπω να χαμογελάς και να σε νιώθω ευτυχισμένο.. 

Καλημέρα..

Παλεύω

Παλεύω για μένα
Παλέυω να ζήσω
Παλεύω να ξεπεράσω τις δυνάμεις μου
να αντέξω σε ότι έρχεται κάθε μέρα
Παλεύω να χαμογελώ ακόμα και όταν οι μέρες μου είναι κρύες και σκοτεινές
Παλεύω να διώχνω τα δάκρυα από τα μάτια των ανθρώπων που αγαπώ
Παλέυω να μαι δυνατή γιατί αν λυγίσω δεν θα μαι εγώ..
Παλεύω να ισοροπώ τη λογική με το συναίσθημα
Παλεύω μέσα μου με τον ίδιο μου τον εαυτό..
Είναι δυσκολο να γράφω για μένα,να με εξηγώ γιατί ποτέ και καμία στιγμή δεν είμαι η ίδια.
Είναι δύσκολο να γράφεις για τον εαυτό σου γιατί γράφοντας για αυτόν πρέπει να αντιμετωπίσεις και τη σκοτεινή σου πλευρά και γω παλεύω να το κάνω αυτή τη στιγμη καθώς θέλω να φανώ στα μάτια σας αρεστή..Ανθρώπινη φιλαυτία και γυναικεία φιλαρέσκεια που θέλει να είμαι τέλεια για σας ..Αλλά δεν είμαι..Παλεύω να μαι τέλεια μα δεν είμαι..Εχω κρυφή σκοτεινή πλευρά που πολλές φορές με τρομάζει όταν έρχεται στην επιφάνεια.. Βλέπω ότι όπως αγαπώ μπορώ και να μισήσω,ότι όπως κλάιω από λύπη μπορώ και να χαμογελάσω όταν κάποιος υποφέρει,ότι μπορώ να δείχνω προς τα έξω καλοσύνη και ταυτόχρονα να θέλω να γίνω κακιά και εριστική..ότι μπορώ να γίνω δαίμονας όσο εύκολα μπορώ να είμαι άγγελος..Όμως το παλέυω..Γιατί; Γιατί απλά αυτός είναι ο ρόλος μου..Να παλεύω κάθε μέρα για να είμαι Άνθρωπος..

Από τη Μαρία

Είναι ένα κομμάτι που το πήρα από το blog της Μαρίας..Μαράκι δεν σε ξεχασα..Κάνω ΄οτι περνάει από το χέρι μου να βοηθήσω αλλά ο κόσμος είναι πολύ σκληρός και άψυχος..Μόνο όταν βιώνουμε τον πόνο οι ίδιοι μπορούμε να θυμηθούμε ότι ειμαστε άνθρωποι και ότι έχουμε την ανάγκη των άλλων..Ακόμα περιμένω απαντήσεις κορίτσι μου ,περιμένω ανθρώπους να νοιαστούν αλλά λυπάμαι που δεν μπορώ να σου πω τίποτα..Να σαι δυνατή μικρή μου..

Εγώ ξέρω που είμαι

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από κόσμο..Δεν υπήρχε περίπτωση να βρει να καθίσει και έτσι προτίμησε να βγει έξω από το κτήριο και να περιμένει μέχρι τη μία πίνοντας ένα καφέ ..Στο κάτω κάτω η μέρα μόνο για να σαι κλεισμένος σε ένα συνεδριακό χώρο δεν ενδεικνυόταν..Ανοιξιάτικο αεράκι που ερχόταν από τη θάλασσα γέμιζε με το πιο γλυκό άρωμα το χώρο και σε προκαλούσε να ξεκουραστείς..Αν ήταν μουσική θα ήταν σαξόφωνο που πάιζει παλιά κομμάτια τζαζ και ο κόσμος σταματά το μυαλό του για να χαθει μέσα στους ήχους του..Και κείνη δεν αφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη..Εξάλλου αυτό είναι ζωή..Να κρατάς τα αρώματα που σου χαρίζει η κάθε μέρα..Και αυτή είχε κρατήσει πολλά αρώματα ασχημα και υπέροχα και αυτό σήμερα που περνούσε μόνο στα υπέροχα μπορούσε να το κατατάξει..
-Υπέροχη μέρα,σκεφτηκε και γύρισε αμέριμνη το κεφάλι της γύρω της..Και κείνο που είδε την έκανε να χαμογελάσει ακόμα περισσότερο..Εκείνος ήταν εκεί..Ο άνθρωπος που της χάρισε τον ίδιο της τον εαυτό ήταν εκεί..Πανέμορφος όπως πάντα και υπέροχος μέσα στο ανοιχτόχρωμο ανοιξιάτικο κοστούμι του σκορπούσε για άλλη μια φορά στους γύρω του κάτι από τη δική του λάμψη..Δεν την είχε δει και εκείνο που η ίδια θα ήθελε ήταν να μην τη δει..Θα ταν η μοναδική ευκαιρία να του πει κάποια πράγματα χωρίς να τον φέρει σε δύσκολη θέση..

Η ιστορία τους ήταν παλιά..Πριν πολλά χρονια ήταν μαζί μα κάποτε χώρισαν..οταν είχε ξεκινήσει η ιστορία τους ήταν σαν όλες τις παράνομες ιστορίες..΄Ωσπου εκείνη έφυγε και εκείνος χώρισε και ξαναπαντρεύτηκε..Χαμογέλασε με τις θύμισες εκείνης της εποχής που η μία ανάμνηση διαδεχόταν τη άλλη..Φωτογ(τ)ραγικές εικόνες που μέσα σε δευτερόλεπτα διέσχισαν ενα χρόνο..Χαμογέλασε ξανά ,και μια σκέψη κυριαρχησε στο μυαλό της..Άνοιξε τη τσάντα του laptop και έβγαλε από μέσα το σημειωματάριο του συνεδρίου..Πήρε το στυλό της και άρχισε να γράφει..Ίσως ήταν οι μόνος τρόπος να του πει μερικά πράγματα χωρίς κανένας να διακινδυνέψει τίποτα..

"'Εκανα ένα λάθος χτες..Με ρώτησες αν θυμάμαι ποιο τραγούδι μου αφιέρωσες όταν έφυγα και πότε..Σου το είπα..Μόνο που είπα το πρώτο ,αυτό που μου αφιέρωσες εκείνο το βραδυ όταν η θάλασσα με ταξίδευε πολύ μακριά και κεινο το κομμάτι ακόμα το κουβαλώ στην ψυχή μου ..Την ώρα που πήρα το msn ,μεσοπέλαγα,δεν μπορέις να νιώσεις με τίποτα τι ένιωσα..ΔΕΝ ΜΠΟΡΈΙΣ.ήταν η στιγμή που ένιωσα οτι πια άλλαζα..Εκείνη ήταν η στιγμή..Από εκείνο το δευτερόλεπτο ήξερα πως θα πρεπε πια να παλέψω πια μόνη και έπρεπε να αλλάξω .. Και το χω συνδυάσει και με αυτό ..τότε που γύριζα πίσω και το θεωρησα ειρωνεία της μοίρας γιατί ήξερα ότι πια σε έιχα χάσει και ας με αγαπόυσες γιατί δεν θα μουν αυτή που μπορουσα να σου δώσω ότι ήθελες

Τότε που το τέλος ήρθε πριν ο χρόνος μας ισοπεδώσει.

'Ομως υπαρχει και ένα ακόμη..Εκέινο που κάποτε, πριν λίγα χρόνια μου αφιέρωσες όταν ξαναμιλήσαμε-μετά από 7 χρονια αν θυμάμαι καλά- 'ΜΟΥ ΛΕς ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΑΓΑΠΩ"..


τότε με έπιασες εξ απήνης..Και τότε τα έχασα..Δεν περίμενα ότι με κρατούσες ακόμα στο μυαλό σου..Τα χασα..Σε αγαπουσα από τότε και ένα μέρος της καρδιάς μου ήταν πάντα διπλά σου,και το ότι με θυμόσουν και συ ήταν για μένα πολύ σημαντικό γιατί δεν ήμουν αδιαφορη..

Σήμερα όμως ταιριάζει να σου αφιερώσω εγώ αυτό το τραγούδι..Αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι..

Ξέρω ότι με αγαπάς,'Ομως το ξέρεις ήδη όπως το ξέρω, ότι όλες οι αγάπες δεν οδηγούνται στο ευτυχισμένο τέλος..Ποτέ δεν περίμενα ότι κάτι περισσότερο από αυτό που έιχαμε θα μπορούσαμε να έχουμε εμείς..Πάντα χρειαζόσουν μια γυναίκα δίπλα σου να σε προσέχει,να σε χρειάζεται ,μια γυναίκα που μπορεί να είναι πανέξυπνη και να σου ερεθίζει το μυαλό αλλά πάντα να ναι γυναίκα δίπλα σου που να βγάζει την ανάγκη ν α την προστατέψεις ..Μπορεί εγώ να φαινόμουν έτσι κάποτέ αλλά ήμουν στο στάδιο της μεταμόρφωσης ..Το κουκούλι που θα αποκάλυπτε το νέο πλάσμα μόνο μια εκλεπτυσμένη πεταλούδα δεν θα έβγαζε..Ποτέ δεν θα μπορούσα να είμαι μια τέτοια γυναίκα..Μόνο αυτό δεν ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ..Πονάω ,αγαπάω,κλαίω με 'ο,τι με συγκινεί ,νοιάζομαι για τους άλλους αλλά ποτέ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να με στηρίξει γιατί ξέρω καλά ότι εγώ είμαι αυτή που πρέπει να στηρίζει τον εαυτό της και τους άλλους γύρω της και να προχωράει πάντα πρώτη,να παιρνει πρωτοβουλίες ,να αναλαμβάνει ευθύνες χωρίς να κλαίγεται και να βλέπει τη ζωή πάντα από την πλευρά που απαίτέι μόνο τη δική της προσπάθεια για να γίνει καλύτερη
Σε αγαπώ με ένα πάθος και πόθο,με μια λαχτάρα ,με έναν υπέρμετρο θαυμασμό και σεβασμό ,γιατί "με πάλεψες" να με φτιάξεις ,γιατί σου χρωσταω μέρος μεγάλο της προσωπικότητάς μου αλλά μέχρι εκεί..Εκεί σταματάνε όλα.. Βλέπεις ποτέ δεν θα μπορούσα να σου δώσω ό,τι παιρνεις από μια γυναίκα που μπορέι να τονώσει τη σημαντικότητα σου και τον αντρικό εγωισμό σου.Ποτέ δεν θα μπορούσες να με εχεις ολοκληρωτικά οπως θα ήθελες γιατί θα άνηκα πάντα σε μένα,θα ανήκω πάντα σε μένα ..Ξερω λοιπόν που είμαι,ποιά ειμαι και - όπως σου είπα λίγο πιο πάνω -πως νιώθω για σενα..ΑΝ ΔΕΝ ΕΝΙΩΘΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕΣ ΟΥΤΕ ΣΑΝ ΣΚΙΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ..Δεν θα 'σουν τιποτα για μένα..Μα αυτό που νιώθω δεν σημαίνει ότι θα παρέδιδα τη ζωή μου στα χέρια σου..Ποτέ δεν θα μπορούσα να το κάνω..Θα ταν σαν να πεθαινα την ίδια στιγμή και αν το έκανα θα ήταν για λίγο διάστημα αλλά μετά θα πετούσα ξανά γιατί δεν μου αρέσει να φυλακίζομαι..Θα θελε υπερανθρωπες προσπάθειες κάποιος να πετύχει κάτι τέτοιο και ως ένα σημείο το χει καταφέρει ο σύντροφός μου αλλά ακόμα και κείνος ξέρει πως δεν είμαι μόνιμη..Το βλέπει, το ξέρει καθώς μεχρι τώρα αρνήθηκα 3 φορές την πρόταση γαμου..Δεν μπορώ τις δεσμεύσεις και τα όνειρα..Παίρνω τη ζωή όπως έρχεται και τη χαίρομαι κάθε μέρα..
Συνέχισες τη ζωή σου ,συνεχισα τη δική μου και ξέρω ότι εσύ αγάπησες τη δευτερη γυναίκα σου περισσότερο από μένα..Από τότε που εγω και συ είμασταν μαζί..ΚΑΙ ΜΗ ΜΕ ΡΩΤΉΣΕΙΣ ΠΟΤΈ ΓΙΑ ΑΥΤΌ...Αυτό ανήκει στο παρελθόν..Πολύ πολύ πίσω..Εγώ όμως όχι.Ειμαι εδώ..Ζωντανή και καλύτερα ,καλύτερη από ποτέ.
Κάνε μου όμως μια χάρη,,Μικρή..Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρεφτη και δες αν αυτό που νιώθεις είναι όπως μου έίπες χτες μόνο πόθος για μένα και τίποτα περισσότερο..Και γιατί σου ζητάω αυτή τη χάρη?Γιατί ποτέ δεν ήσουν καλός στα ψέματα..Ποτέ..
Πίστεψέ με καταλαβαίνω ότι φοβόσουν μήπως κολλήσω πανω σου και σου χάλάσω τον κόσμο σου,τη ζωή σου αλλά δεν έπρεπε..Ποτέ δεν θα έκανα κακό σε ότι εκτιμώ και αγάπησα..Εχω έναν ιδιαίτερο τρόπο να ζω και δεν έχω σκοπό να τον θυσιάσω αν δεν μου πάει κάτι..Και γω δεν θα μπορούσα να μαι πάντα κοντάσου γιατί δεν μου αρέσει να ζω στη σκιά κανενός..Και συ αυτό το καταφέρνεις στους αλλους..Εχεις τόσο πληθωρική και επιβλητική προσωπικότητα που τους κάνεις όλους να φάινονται τόσο μικροί και αδύναμοι..Και αυτό για μενα είναι υποταγή και γω δεν υποτάσσομαι σε κανέναν άνθρωπο..
Γιατί στα ειπα όλα αυτά?Για να ξεκαθαρίσω τη δική μου θέση ,γιατί θέλω να καταλάβεις ,να δεις ποια είμαι και να πάψεις να αναρωτιέσαι τι θέλω από σένα..Ξέρεις υπάρχουν και ανθρωποι που δεν ζητάνε ανταλλάγματα για ό,τι δίνουν."

Χαμογέλασε με ενα χαμόγελο που εξεφραζε τη λύτρωση..Επρεπε να τα είχε πει αυτά εδω και καιρό αλλά οι ευκαιρίες που δόθηκαν ήταν ελάχιστες ακόμα και ως προς το χρόνο που είχαν στη διάθεσή τους όμως μέσα σε αυτά τα λεπτα έβγαινε ακόμα η έλξη του ενός για τον άλλο ακόμα και αν το θέμα συζήτησης είχε να κάνει με εργασιακά θεματα..Τα βλέμματα τους ή ο τρόπος που κοιτάζε ο ένα τον άλλο έδειχνε πως ακόμα κατι υπήρχε..Και κάτι ΄τετοιο έγινε και χτες όταν εν μέσω μια συνεργασίας τη ρώτησε αν θυμάται το τραγούδι που της αφιέρωσε όταν έφευγε και αμέσως μετά ξεκίνησε μια εξομολόγηση ένα ξεκαθάρισμα των αισθηματων του το οποίο την έκανε να αναρωτηθεί το λόγο που της τα έλεγε όλα αυτά..Οταν έφυγε από το γραφείο τότε κατάλαβε ότι δεν την ήξερε και για αυτό έπρεπε να βρει τρόπο να της μιλησει για τη ζωή του και πωε αυτή είναι...Έπρεπε λοιπόν και αυτή να βρει τρόπο να του εξηγήσει και να του πει όσα δεν θα πορλάβαιναν ποτέ να πουν ι..Και να που βρέθηκε η κατάλληλη στιγμη..
΄Εκοψε το χαρτί το δίπλωσε και σηκώθηκε από τη θέση της.. Πλησίασε κοντά τους.. Και να μην την είχε δει τώρα την είδε σίγουρα .. Τους καλησπέρισε όλους ,αντάλλαξε δυο κουβέντες αδιάφορες και τυπικές ,του χαμογέλασε ευγενικά οπως έκανε και στους υπόλοιπους και με ανάλαφρο βήμα προχώρησε στο χώρο του συνεδρίου..


Στη ζωή της υπήρχε μόνο πια ο εαυτός της και η λογική είχε κερδίσει το συναίσθημα και την ευαισθησία..Ήξερε πια καλά ποια ήταν...

ο Φάκελος με το γράμμα παραδόθηκε στα χερια του μετά από τρεις μέρες..

Ο δικός μου Παράδεισος,εσύ

Εδώ να μείνεις

Να σαι πάντα διπλα μου
να μου δίνεις πάντα τη δύναμη να ζησω και να ονειρεύομαι
να προσπαθώ και να παλεύω



Εδώ να μείνεις για να βρίσκω τον Παράδεισο
μέσα στο γέλιο σου,
σε κάθε χαμόγελο σου,
μέσα στα μάτια σου
και να γεύομαι την ευτυχία

Σε ευχαριστώ καρδιά μου που υπάρχεις στη ζωή μου..

Αλλάζω

"......Μέχρι πριν λίγο έλεγα ότι όλα πάνε καλά....Μέχρι πριν λίγο..
Με βόλευε να βολευομαι στην πλάνη..

Μα ήρθε η ώρα να Εγκαταλείψω το κουκούλι μου πια και τρέμω σε ό,τι έρχεται για να μου δείξει ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής..Μα θα το αντέξω για να ωριμάσω..Πρεπει..Πρέπει
Δεν είμαι Θεός
Μακάρι να μουν Θεός και να μπορούσα με ένα φύσημα να αλλάξω ό.τι με πονά...
Μα τώρα πονάω ..
Πρέπει να πονέσω..
Μεταμορφώνομαι..
Απόψε!!!!

..Σήμερα Απλά ένιωσα ότι άλλαξα σελίδα..Ο εαυτός μου μου δειξε το δρόμο..
Και εγώ υπάκουσα..
Και χάνομαι σε κάτι πολύ πιο όμορφο ,πιο δυνατό..ΜΕ ΤΡΟΜΆΖΕΙ..Μα προχωράω..
Απόψε!!!
Πετάω αυτό που άλλοι θέλουν να δουν και γίνομαι αυτό που θέλω να γίνω..
Απόψε μεταμορφώνομαι..Αλλάζω..Απλά αλλάζω..."

Και τώρα τι?

"'Οταν θα χεις λεφτά να πληρώσεις το σπίτι τότε θα σου δώσω το κλειδί για να το κάνεις ότι θες"είπε με μάτια που πετούσαν φωτιές ,γεμάτα μίσος πριν κλείσει την πόρτα πίσω του και κεινη αποσβολωμένη, κοκκαλωμένη προσπαθούσε να θυμηθεί αν είδε στα μάτια του έστω μια σκια ..Μια σκια αγάπης..Μα τίποτα..Μονο μάτια που το βλέμμα τους έφερνε παγωνια..Ματιά σκληρή τόσο σκληρή που την εσκισε στα δύο..Κάθισε σαν χαμένη στον μεγάλο καναπέ και ασυναίσθητα έφερε το χέρι της στο δαχτυλιδι που φορούσε ..Αυτό που της έκανε δώρο πρόσφατα για να δηλώσει την αγάπη του..Την αγάπη..Ποια αγάπη?Αυτή που πέταξαν πάνω στους τοίχους του σαλονιού πριν λίγο?Αυτή που πριν λίγο την ξέσκισαν μοιάζοντας όρνεα πάνω σε ένα νεκρό κουφάρι?Που σαν δολοφόνες όρκες την βούτηξαν στη θάλασσα του μίσους τους και την έπνιξαν από ασφυξία?Ποια αγάπη?Για ποια αγάπη μιλούσαν τόσο καιρό?Πως μπορούσαν να παρουσιάζουν τον εαυτό τους σαν το τέλειο ζευγάρι όταν τόσο μίσος κρυβόταν μέσα στους τοίχους του σπιτιου τους?
Μέρες τώρα δεν άντεχε το σαρκασμό του,την περιπαιχτική στάση του και πριν μια βδομάδα όταν βγήκαν έξω με κάποιο φιλικό τους ζευγάρι έφτασε σε σημείο να τη μειώσει ,να την προσβάλλει,να την αμφισβητεί και να την εμπάιζει και κεινη να στέκεται εκεί προσπαθώντας να παρασύρει τους άλλους σε αστεισμούς και ανέκδοτα.. πόσο γελοία ήταν εκέινη τη στιγμή το ήξερε καλά..Το είχε ζήσει κάποτε ξανά.
Ειχε ξανασυμβεί στο παρελθόν και είχε φύγει μακρια ώσπου αυτός την έκανε να γυρίσει πίσω γιατί "η ζωη μου όλη είσαι εσύ"έτσι της έλεγε..Και αυτή γύρισε..Τον αγαπούσε και γύρισε..
Και σήμερα η τελευταία πράξη παίχτηκε στο μεσημεριανό τραπέζι..Σε αυτό που εκείνος δεν ήρθε και που όταν αποφάσισε να το μαζέψει η πόρτα άνοιξε και με ενα υποτιμητικό βλέμμα της είπε"Θα φάμε?" και κείνη ψυχρή κάτω απο το θυμό της μοναξιάς και ενός μεγάλου "γιατί" του είπε "εφαγα εγώ.Αργησες και έφαγα,αλλά αν θες να σου βάλω και να σου κάνω παρέα"και κείνο που πήρε δεν ήταν ένα χαμόγελο ,μια συγκαταβατική ματια αλλά λέξεις που την έκαναν κομμάτια για άλλη μια φορά..
_Είσαι ηλίθια και μου το παίζεις και ξύπνια ..Σαν και σενα πουλάω και αγοράζω χίλιες..Ποια νομίζεις ότι είσαι που ξυπνας στις 12 και δεν κάνεις τίποτα όλη μέρα,που το πάιζεις έξυπνη σε όλους και στην ουσία δεν είσαι τίποτα..Μια ηλίθια είσαι και τίποτα παραπάνω που δεν κρατάει κλειστό το στόμα της..Που δίνει λογαριασμό στους άλλους για τη ζωή της.."
Λογια που μόνο λόγια αγάπης δεν ήταν.Λογια που κάποιος άλλος ξεστομούσε από το στόμα του και όχι ο άνθρωπος που του αφιέρωσε το χρόνο της,τη ζωή της ,το μυαλό της για να τον κάνει ευτυχισμένο..

Τον άκουγε και ένιωθε να φουντώνει η ανάγκη να φύγει να εξαφανιστέι από κοντά του..Τη μισούσε..Τη θεωρούσε καταστροφή της ζωής του και την έκρινε ασύστολα,σκληρά..Λόγια γεμάτα απογοήτευση ,θυμό και μίσος..Δεν είχε πια καμία επαφή μαζί του..Οτιδήποτε κοινό που είχε μαζί του,πια δεν υπήρχε..Τίποτα..Είπε πολλά εκείνος και κείνη ακουγε σιωπηλή μα δεν άντεξε..Σηκώθηκε να μαζέψει λίγα ρούχα και εκείνος ακόμα μιλούσε ..Και την περιέπαιζε την ώρα που τα έβαζε σε ένα μικρό σάκο..
-"Τα είχες έτοιμα έ?Το είχες σχεδιάσει το έγκλημα..Και βγαίνω εγώ ο κακός,έτσι?Μα δεν θα σε αφήσω να με ξεφτελίσεις..Θα το κάνω εγώ πρώτος..Θα μάθουν όλοι ποια είσαι..Μου φαγες τη ζωή και γω δεν θα το αφήσω έτσι.."
Εκείνος μιλούσε και αυτή μάζευε..Της ερχόταν αναγούλα,το στομάχι της πετρωνε σε κάθε κουβέντα και προσπαθούσε να θυμηθεί αν και πότε και αυτή έκανε κάτι τέτοιο..Αν ποτέ αυτή ανοιξε την κόλαση και τον έβαλε μέσα να ζήσει..Γιατί αυτό που ζούσε αυτή τη στιγμή ήταν κόλαση που έκαιγε κάθε ωραίο στην ψυχή της..Εκείνη μάζευε και κείνος μιλούσε,φώναζε..Ώσπου τη λύση την έδωσε εκείνος καθώς της είπε ότι φευγει και δεν θα γυριζε απόψε και όταν τόλμησε να του ζητήσει το κλειδί του σπιτιού γιατί ήταν το μοναδικό αφού τα δικά της τα είχε αφήσει στη μητέρα της και αυριο θα τα χρειαζόταν επιστρέφοντας απο ταπρωινά ψώνια γιανα μπει σπίτι, της απάντησε με ειρωνεία και μίσος:
"Όταν θα χεις λεφτά να πληρώσεις το σπίτι τότε θα σου δώσω το κλειδί για να το κάνεις ότι θες " και έτσι έκλεισε η πόρτα πίσω του αφήνοντάς τη να τα χει χαμένα..
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ? Και τώρα να τη να στριφοτγυρνά το δαχτυλίδι καθώς όλα περνούσαν με ταχύτητα μπροστα από τα μάτια της..Θα βρισκε λύση.κείνος είχε φύγει και αυτή συνειδητοποιήσε ότι μόλις πήρε μια άνασα ανακούφισης..
Και τωρα τι?Τώρα τίποτε ..Το μόνο που θα κανε ήταν να απολάυσει ένα φλυτζάνι ζεστό καφε ακούγοντας την αγαπημένη της μουσική..
Σηκώθηκε και αφησε δίπλα στο τραπεζάκι το βαρύτιμο δαχτυλίδι αφήνοντας πίσω της κάθε πόνο και προχώρησε χαλογελώντας στην κουζίνα..

Να είσαι εκεί

Να εισαι πάντα μεσα στη ζωή μου,να μ αγαπάς..Να είσαι εκεί και να γεμίζεις χρώμα τα όνειρά μου,να εισαι εκεί για να δίνω στην ψυχή σου φτερά και στα δικά σου όνειρα φωτιά..Να σαι εκεί καρδια μου ,να σαι εκεί..


Να με προσεχεις,να με αντέχεις..


Αυτά τα μάτια μου έδειξαν ότι η αγάπη δεν γνωρίζει χτες δεν αφήνει ότι αξίζει να χαθεί ,γνωρίζει μόνο σήμερα..Σ ευχαριστώ που με αγαπάς..

HOPE IS HOME

"hope is home..



hope has a place in a lover's hart..Κοιτα να αγαπάς ,γιατι έτσι μπορέις να ονειρευτείς ΚΑΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΊΨΕΙΣ το όνειρό σου δώσε φτερά σε αυτό που με αγάπη ονειρευτηκες και ευχήσου να ταξιδέψει σε κάποιον που θα μπορέσει να κάνει αυτό το όνειρο αληθινό..



Για λίγο ας αφήσουμε πίσω τη μίζερη ζωή που μας χαρίζουν..Το να ονειρέυεσαι δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεσαι..Δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι..Είναι χαρακτηριστικό μιας προσωπικότητας άρτιας δομημένης που έχει τη δύναμη να ξεπερνα το φαινομενικό σήμερα και να αφήνεται σε αυτό που είναι πλασμένη και για αυτό που είναι πλασμένη..Στο ταξίδι ..Και ας μην ξεχνάμε ότι μέσα απο τα ταξίδια και τα όνειρα ξεπήδησαν οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις του κόσμου μας..HOPE IS HOMΕ..