ΩΡΕΣ.............

Υπάρχουν στιγμές που αφήνομαι στη μουσική να με ταξιδέψει ,που αφήνομαι στο μεθύσι της θαλασσινής αύρας,των αναπολήσεων και της απόλυτης σιωπής..Ώρες που αφήνω για μένα και μόνο για μένα για να φορτίσω ξανά τις "Μπαταρίες"της ζωής μου..Εκείνες τις ώρες δεν υπάρχω παρα μόνο εγώ σαν ύπαρξη και ας νιώθω τους άλλους να κινούνται γύρω μου..Είναι σαν να σταματάει ο χρόνος για μένα και όλα κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν..Δεν νιώθω τίποτα παρά μόνο αφουγκράζομαι το είναι μου και την ψυχή μου..Αυτό το ταξίδι αυτές τις ώρες δεν θα τις άλλαζα ποτέ..

απλά ένα μουσικό ταξίδι

και ίσως καταλαβουμε ότι δεν είμαστε στο σύμπαν παρά ένας μαγικός κόκκος άμμου που η ζωή πάνω του του έχει χαριστεί απλοχερα..



ίσως κάποτε λοιπόν επιτέλους καταλάβουμε και εκτιμήσουμε το θαύμα!!!!!

ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Πριν λίγες μέρες,λίγο μετά την Πρωτομαγιά Μια φίλη μου ζήτησε να γράψω αυτή την ανάρτηση για αυτήν..Το σκέφτηκα πολύ γιατί δεν ήξερα αν έπρεπε να την αφήσω να αναμοχλεύσει το παρελθόν..Μετά από συζήτησεις μαζί της κατάλαβα ότι το ήθελε πολύ άσχετα από την έκβαση που θα έχει -αν έχει- αυτή η έγγραφη συγγνώμη της..και έτσι την κάνω σήμερα..Την κάνω ίσως γιατί πιστεύω και γω ότι ο άνθρωπος στον οποίο απευθύνεται ίσως μπορέσει τώρα να τη συγχωρέσει..Και αν το διαβάσει,ας ξέρει ότι το έχει ανάγκη..

"Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη..Δεν ξέρω αν καταφέρεις ποτέ να με συγγχωρέσεις για τον πόνο που σου προκάλεσα αλλά θέλω να ξέρεις πως πονεσα και γω το ίδιο και ίσως περισσότερο από ότι έδειξα ή νομίζεις..ΠΟΝΕΣΑ ΠΟΛΥ..
Ν αι είχες δίκιο που με είπες δειλή τότε και έχεις δίκιο τώρα πια να με απεχθάνεσαι..Ναι ήμουν δειλή..Επέλεξα να ζω σε έναν κόσμο σίγουρο,εκεί που όλα ήταν γνωστά,εκεί που τίποτα δεν θα απειλούσε φαινομενικα ίσως την καθημερινότητά μου..Συμβιβάστηκα αλλά δεν άντεχα, να τολμήσω ,να επιλέξω έναν δρόμο που ταυτόχρονα θα ήταν παράδεισος και κόλαση μαζί..

Φταίω για τον πόνο σου,για την απογοήτευσή σου και για το μίσος σου..Φταίω πολύ γιατί δεν έκανα πίσω στην αρχή αλλά αφέθηκα και προχώρησα ενώ με ήξερα..Δεν ήμουν η δυνατή που νόμιζες ότι είμαι..Στο χα πει, αλλά δεν σε άφησα δυστυχώς να το καταλάβεις και όταν δεν μπορεσα να αντιδράσω ,όταν ένιωσα ότι η ζωή μου θα άλλαζε ,φοβήθηκα,έκανα πίσω και σε πλήγωσα ανεπανόρθωτα αφού δεν έκανα τίποτα για να σε στηρίξω όταν με χρειάστηκες,αλλά αντίθετα κρύφτηκα σαν τυφλοπόντικας στο λαγούμι μου και απλά παρατηρούσα ανίκανη να αντιδράσω,ανίκανη να κάνω κάτι..

Δεν περιμένω να με συγχωρέσεις για το κακό που σου προκάλεσα,να με συγχωρέσεις που διέψευσα τις προσδοκίες και την πίστη σου στη δύναμη μου,που σε άφησα να πιστεύεις ότι είμαι μια άλλη..Εύχομαι μόνο να μπορέσεις να ξεχάσεις ότι υπήρξα και μέσα από τη λήθη να πάψω να υπάρχω..¨"



..............Α

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Δεν είναι όλα έτσι όπως τα βλέπουμε

Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα μας τρομάζουν..Φοβόμαστε ακόμα και τη σκιά μας γιατί έτσι μας έμαθαν..Δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε εύκολα το καλό γύρω μας γιατί έτσι μας έμαθαν,δεν μπορούμε να αφεθούμε στην καρδιά κάποιου γιατί έτσι μας έμαθαν..Μας έμαθαν ότι όλοι όσοι βρίσκονται δίπλα μας κάποια στιγμή κάτι θα πάρουν από μας..Κάτι ζητάνε από μας..
Αλλά ενάντια σε αυτό το πείσμα ,ενάντια σε αυτόν τον πεσσιμισμό και την απογοήτευση υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητάνε ..Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να μας σταθούν( και να τους σταθούμε) χωρίς να χάσουμε τίποτα από μας,χωρίς να χαθεί τίποτα από τη ζωή μας (και τη ζωή τους) ,αλλά που μπορούν να σταθούν δίπλα μας (και να σταθούμε δίπλα τους )και να μας βοηθήσουν( ή να τους βοηθήσουμε) να επιλέξουμε το δρόμο μας(ή να ακολουθήσουν το δρόμο τους ) και να το κάνουν (αλλά και μεις να το κάνουμε )μέχρι εκέινη τη χρονική στιγμή που τους χρειαζόμαστε (ή μας χρειάζονται) και μετά να χαθούν (ή και να χαθούμε) μέχρι κάποια στιγμή να ξαναχρειαστούμε (ή να χρειαστούν ) τη βοήθειά τους (και αυτοί τη δική μας) και τότε να ειναι ξανά(ή να είμαστε ) εκεί ..
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ..Ας μην αφεθούμε στην παραπλάνηση ότι όλοι ζητάνε κάτι από μας..Ας αφεθούμε στην πίστη ότι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ σαν εμάς..

Όταν χρειαστείς κάποιον

".....Είμαι εκεί..Πάντα θα 'μαι εκεί.. Και να ξέρεις , θα έρθω όταν με χρειαστείς πραγματικά..Εξάλλου ποτέ δεν έφυγα ..Η σκέψη μου ,το μυαλό μου και ένα κομμάτι του εαυτού μου ήταν κοντά σου και πάντα θα ναι δίπλα σου,όπου και αν είσαι ,όπου και αν είμαι..Όταν με χρειαστείς ..
Και μην ξεχάσεις ποτέ ότι πιστεύω σε σένα όπως τότε..Πιστεύω σε σένα..Πάντα πίστευα και πάντα θα θεωρώ ότι η δύναμή σου ήταν αυτή που μέ έκανε και μένα να ανοίξω φτερά και να πετάξω..Άφησέ με λοιπόν να σταθώ δίπλα σου τις στιγμές που χάνεσαι και να σου δώσω δύναμη από τη δύναμη που κάποτε μου πρόσφερες.."

Να γελάς

Σε έναν άνθρωπο που πέρασε πολλά ,που ταξίδεψε στον πόνο ,που τον βίωσε,που ένιωσε να χάνεται..Σε έναν άνθρωπο όμως πάνω από όλα που του αξίζει να κοιτάει μπροστά γιατί η ζωή έχει πολλά να του δώσει ακόμα..
Ελπίζω κάποια στιγμή να βγει από το σκοτάδι και να αντικρύσει πάλι το φως..

'Οταν έρθει ο χωρισμός...

Η καρδιά δεν γιορτάζει και η αγάπη χάθηκε όπως ξεκίνησε, ξαφνικά..Το μούδιασμα της ψυχής δεν αφήνει δάκρυα να κυλήσουν και τα λογια που ειπώθηκαν μαχαίρια που σκότωσαν την αγάπη ,στο μυαλό σχηματίζουν εικόνες ενός σκοτεινού παράδεισου καθώς τα σύννεφα μαζεύονται επάνω του..Και η βροχή ξεκινάει και πέφτει βίαια και διαλύει,παρασέρνει,εξαφανίζει τις όμορφες στιγμές σαν διαλυτικό που πέφτει πάνω σε έναν πολύχρωμο πίνακα που έφτιαχνες λίγο λίγο ,μέρα με τη μέρα,λεπτό προς λεπτό..

Και δεν τολμάς να κλάψεις τώρα που το μούδιασμα της ψυχής σου δίνει θέση στον πόνο...Δαγκώνεις τα χείλη σου,ματώνεις τις παλάμες σου με τα νύχια σου καθώς σφίγγεις τις γροθιές σου από τον πόνο και την απόγνωση, αλλά δεν κλαίς..Δεν πρέπει να κλάψεις ,δεν πρέπει να αφεθείς γιατί πρέπει να βρεις μέσα σου τη δύναμη να συγχωρέσεις..Αυτό λες συνέχεια στον εαυτό σου και αυτό θέλει θάρρος..Θελει θάρρος για να δεις την αλήθεια κατάματα,να ξεγυμνώσεις ακόμα και τον εαυτό σου,να δεις ακόμα και τα δικά σου λάθη και μετά αφού το κάνεις αυτό,αφού αφήσεις πίσω σου τον χαμένο παράδεισο,το παρελθόν σου και τα όνειρά σου που χάθηκαν(όνειρα ήταν,δεν τα αφήνεις να σε πονάνε) πρέπει να γυρίσεις σελίδα στο βιβλίο της ζωής σου συγχωρώντας..Πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να σταθείς με ψηλα΄το κεφάλι στην επόμενη μέρα,στο αύριο ,που ακόμα και αν είναι παγωμένο για σένα,κάπου κρύβει μερικές αχτίδες ζεστασιάς..Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό..Κοιτα λοιπόν μπροστά και προχώρα..Η ζωή δεν σταματά σε μια αγάπη..Ποτέ..

πεθυμησα ένα σύννεφο

εκεί που τα λόγια είναι φτωχά,άδεια ,κενά
μια μουσική,ένα τραγούδι μπορεί να πει περισσότερα από όσα περιμένεις..

ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ