Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

ΑΛΛΑΞΑ....




Αφορμή γι αυτή την ανάρτηση στάθηκε μια άλλη ανάρτηση..Μιας φίλης blogger..Η Υάδα έκανε μια ανάρτηση σχετικά με τα "πρέπει"..
Και πήρα την αφορμή να πω κάποια πράγματα και γω..Και την ευχαριστώ γιατί μου δίνει την ευκαιρία να ξεσπάσω λίγο(το λίγο μου άρεσε)..
Από μικρή μου έλεγαν:
(δεκαετία 80)΄(και φυσικά τα πρέπει τα επέβαλλαν άλλοι ,όχι η οικογένειά μου,αυτό είναι το παράδοξο)
"πρέπει να είσαι καλό κορίτσι και να μην κάνεις πράγματα που θα κάνουν τους γονείς σου να στεναχωρεθούν
-Πρέπει να είσαι καλή μαθήτρια
-Πρέπει να σέβεσαι του άλλους και να μην αντιμιλάς ευκολα
-πρέπει να ακολουθείς ότι η κοινωνία επιτάσσει
-Πρέπει να πατήσεις στα πόδια σου να γίνεις ανεξάρτητη..(οι γονείς μου)
(πολύ συμφωνούσαν όλες αυτές οι απόψεις με την τελευταία ,τι λέτε;)
Δεκαετία 90
Πρέπει να φροντίζεις την οικογένεια και το παιδί σου (αργότερα τα παιδιά σου)
Δεν πρέπει να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν (π.χ να απολαμβάνεις τη δική σου μουσική,ή να διαβάζεις για το Πανεπιστήμιο,ή να δουλεύεις σε μια δουλειά που σε ευχαριστεί επειδή δεν αρέσει σε κάποιους)
-Πρέπει να ακούς τον άντρα σου
-Δεν πρέπει να αποφασίζεις μόνη
-Δεν πρέπει να κοιτάς ψηλά
-Πρέπει να είσαι χαμηλών τόνων
-Πρέπει να λειτουργείς σύμφωνα με ό,τι λέει ο διευθυντής ,οι συνάδελφοι σου ,
η επαγγελματική ευσυνειδησία (όπως θέλει την παίρνει ο καθένας)πρέπει ,πρέπει ,πρέπει..΄Τόσα πρέπει για όλα που αν τα βάλω κάτω όλη η ενήλικη ζωή μου κάποτε ήταν μόνο πρέπει.. Ήταν πρέπει και φόβος να μην κάνω κάτι που θα στενοχωρέσει τους άλλους..Έφτασα κάποια στιγμή στο σημείο της κατάθλιψης αλλά δεν το είχα κατάλάβει..Είχα φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να είμαι καλά εγώ..Μέχρι που ένα γεγονός,ένα μοιραίο γεγονός άλλαξε τη ζωή μου..Ο άνθρωπος που λάτρευα από μικρό παιδί,ο άνθρωπος που μου είχε δώσει τα φτερά να πετάξω και να μην ακούω κανέναν-ποτέ δεν μου επέβαλε τα πρέπει απλά με έβαζε να σκεφτώ τι θέλω εγώ και ποια είναι τα δικά μου όρια-ο πατέρας μου,αυτός ο υπέροχος άνθρωπος ,πέθανε από ανακοπή καρδιάς τόσο ξαφνικά..Εκεί ήρθε το πρώτο ξύπνημα του "δεν πρέπει"..Εκείνη η στιγμή ήταν και η πιο καθοριστική στη ζωή μου..Εκεί άλλαξαν όλα..Τα πρέπει των άλλων έπαψαν να είναι και πρέπει για μένα σιγά σιγά..Τότε εκείνη την περίοδο μπήκε στη ζωή μου ο άνθρωπος που ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτησή μου και με βοήθησε να θέσω προτεραιότητες και να πατήσω καλά στα πόδια μου ,που με βοήθησε να βρω καιρό για μένα..Κράτησα όσα "πρέπει" και"μη" ήθελα εγώ και έφτιαξα και δικά μου για τον εαυτό μου που έγιναν ΣΤΟΧΟΙ φροντίζοντας να μην κάνω στους άλλους ότι δεν θα ήθελα να κάνουν οι άλλοι σε μένα..
Σιγά σιγά όλα δρομολογήθηκαν..Πάλεψα με τα δικά μου θέλω και όχι τα πρέπει που μου επέβαλλαν ..Συνεχίζω να παλεύω με βάση τα θέλω μου και ειλικρινά παρόλα τα λάθη που έκανα αυτά τα δεκα και βάλε χρόνια από τότε, είμαι ευχαριστημένη από τη ζωή ..Καταφέρνω να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα και τα "πρέπει" έγιναν κινητήρια δύναμη στα θέλω μου..Ό,τι ονειρευόμουν ότι μπορώ να έχω,ότι ονειρευόμουν ότι θα κάνω ,τα χω πραγματοποιήσει μέχρι τώρα..Αν ακουγα τα "πρέπει" των άλλων,τώρα δεν θα ήμουν αυτή που είμαι και προπάντων δεν θα μουν ήρεμη και ικανοποιημένη από τη ζωή και τον εαυτό μου..

Μπορεί να έφαγα πολλές φορές τα μούτρα μου αλλά σηκώθηκα και συνέχισα να πολεμάω..Μπορεί να έκανα λάθος επιλογές αλλά μέσα από αυτές έθεσα τα δικά μου θέλω στον εαυτό μου ..Έθεσα εγώ τους κανόνες της δικής μου ζωής και το ίδιο μαθαίνω και τα παιδιά μου να κάνουν..
Να κρατούν όσα "πρέπει" χρειάζονται για να λειτουργεί σωστά η ζωή τους σε όλα τα επίπεδα..
Πολλά πρέπει υπάρχουν για να τα αμφισβητούμε..Εμείς επιλέγουμε -βάση της προσωπικότητας που ο καθένας μας αναπτύσσει- ποια θα ακολουθήσουμε από αυτά και ποια θα απορρίψουμε..

Δεν χρειάζεται λοιπόν να κάνουμε όλα όσα μας έχουν επιβάλλει..Ας δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να κάνει τα δικά του λάθη και να αναιρέσει -αν χρειαστεί- τα πρέπει που ο ίδιος έχει θέσει..Αυτός εξάλλου είναι και ο δρομος της αυτογνωσίας..Αυτή είναι μέρος της δικής μας πορείας για τη δική μας Ιθάκη..

7 σχόλια:

Υάδα είπε...

Ευρυδίκη μου,

μέσα σε όσα γράφεις, με έχω συναντήσει σε αρκετά σημεία. Η διαφορά και το βασικό θέμα είναι, τί πρέπει και τί οφείλουμε να πράξουμε στις περιπτώσεις που έχουμε ακολουθήσει τα θέλω μας, αλλά συγκεκριμένες συνθήκες μας επιβάλλουν κάποια πρέπει.

Για να γίνω πιο σαφής, αναφέρομαι στα πρέπει που πηγάζουν ως αποτέλεσμα των επιλογών μας, δηλαδή των θέλω μας.

Φαύλος κύκλος είναι και όσο κι αν προσπαθούμε να βάλουμε μια τάξη, τόσο περισσότερο "βουλιάζουμε"

Καλό απόγευμα να έχεις. Σε φιλώ :-)

Εύα Παραδείσου είπε...

Τα ''πρέπει'' ας είναι αυτά που επιλέγουν τα ''θέλω'' μας. Αυτά θα φέρουν χαρά, ισορροπία και ηρεμία στη ζωή μας.

CARPE DIEM είπε...

Είναι αυτό που λένε:Η ζωή μου δεν ανήκει παρά σε μένα και η αγάπη είναι σύμβαση εν ζωή...Για όποια αγάπη κι αν πρόκειται...Γονεική, ερωτική...Καλό σου βράδυ Ευρυδίκη

Ευριδίκη είπε...

Τα πρέπει που επιβάλλονται στην ενήλικη ζωή μας είναι απόροια των επιλογών που έχουμε κάνει στο παρελθόν,,Αν δεν κάναμε κάποια επιλογή βάση των¨"θέλω" μας δεν θα υπήρχαν τα "πρέπει" που χρειάζεται να ακολουθήσουμε..
όταν λοιπόν από τα "θέλω" μας πηγάζουν κάποια "πρέπει" είναι οι συνέπειες -θετικές οι αρνητικές-που είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε άσχετα αν μας κοστίζουν σε ΄κάποιο επίπεδο..Δεν είναι φαυλος κύκλος Υάδα μου.. Τα "πρέπει" είναι οι λεπτομέρειες στο κεφάλαιο "θέλω¨"και άλλοτε είναι θετικά άλλοτε αρνητικά..Το θέμα είναι να έχεις τη δύναμη και το αρνητικό να το μετατρέπεις σε θετικό ..Να μην κοιτάς και λες "τι θα γινόταν αν "και να βουλιάζεις στον αρνητισμό αλλά να μπορέις να λες "έκανα αυτή την επιλογή για αυτούς τους λόγους και τώρα ήρθε η ώρα να φτιάξω το καλύτερο και θα δώσω για αυτό όσα και ό,τι μπορώ..Στο κάτω κάτω εγώ το έιχα αποφασίσει"..Αν τα καταφερεις έχει καλώς..Αν όχι κλείνεις τον κύκλο και συνεχίζεις..Δεν είναι μεμψιμοιρία αυτό..Είναι στάση ζωής για να πας παρακάτω και μάλιστα επιστρατεύεις το κάθε κομμάτι του εαυτού σου..

Καλή σου μέρα Υάδα μου..

Ευριδίκη είπε...

Εύα μου διφορούμενο σχόλιο ,το ξέρεις;Σαν τους χρησμούς της Πυθίας ..Δηλαδή όπως το διάβασα την πρώτη φορά σήμαινε για μένα ότι :τα θέλω μας είναι αυτά που επιλέγουν τα πρέπει..Τη δευτερη φορά ότι :τα πρέπει ας είναι αυτά που φτιάχνουν τα θέλω μας..
Και τα δύο μου φάνηκαν σωστά γιατι υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν είτε το ένα είτε το άλλο βασικά να πω την αλήθεια εγώ ανήκω στο πρώτο..Το δεύτερο κατα την άποψή μου,είναι λιγάκι συμβατικό..Με μεγαλώνουν με "πρέπει" που εγώ τα κάνω "θέλω";Η ελεύθερη βούληση συνάδει με τα πρέπει που μας επιβάλλουν οι άλλοι;
Μήπως θα πρεπε να λέμε ότι: υπάρχουν τα "πρέπει-ΆΓΡΑΦΟΙ ΝΌΜΟΙ- τα οποία μας τα διδάσκουν από νεαρή ηλικία μέσα στην κοινωνική ομάδα που ζούμε και μέσα από αυτήν διαμορφώνουμε την ηθική μας..Αυτή μας οδηγεί στο να επιλέξουμε κάποια να τα ακολουθήσουμε και κάποια να τα απορρίψουμε ώστε τα θέλω μας να συμβαδίζουν με την προσωπικότητα και το χαρακτήρα που έχουμε διαμορφώσει
Μεγάλο θέμα έθεσες το ξέρεις;΄
Πάντως θα συμφωνήσω μαζί σου..Με όποιο τρόπο και αν διαμορφώνονται τα θέλω μας ,φέρνουν χαρά ισορροπία και ηρεμία στη ζωή μας..

Καλή σου μέρα Εύα μου και καλή εβδομάδα..

Ευριδίκη είπε...

Αυτό ακριβώς που είπες carpe diem ίσως είναι και η μεγαλύτερη αλήθεια που βιώνουμε..

Καλή σου μέρα και να περνάς καλά..

Εύα Παραδείσου είπε...

Τώρα που με ξαναδιάβασα δε ξέρω πως τα κατάφερα αλλά σα χρησμός μου φάνηκε :D . Δε το έκανα επίτηδες. Εννοούσα ότι ας είναι αυτά που θέλουμε εμείς, να θέσουν τα δικά μας ''πρέπει''. Γιατί για να αποκτήσουμε ''θέλω'' έχουμε διαμορφώσει το χαρακτήρα μας και ξεχωρίζουμε το σωστό από το λάθος. Και τότε μπορούμε να θέσουμε τα δικά μας ''πρέπει'' σε εμάς. Συμφωνώ μαζί σου. :)