Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009
Όταν χρειαστείς κάποιον
".....Είμαι εκεί..Πάντα θα 'μαι εκεί.. Και να ξέρεις , θα έρθω όταν με χρειαστείς πραγματικά..Εξάλλου ποτέ δεν έφυγα ..Η σκέψη μου ,το μυαλό μου και ένα κομμάτι του εαυτού μου ήταν κοντά σου και πάντα θα ναι δίπλα σου,όπου και αν είσαι ,όπου και αν είμαι..Όταν με χρειαστείς ..
Και μην ξεχάσεις ποτέ ότι πιστεύω σε σένα όπως τότε..Πιστεύω σε σένα..Πάντα πίστευα και πάντα θα θεωρώ ότι η δύναμή σου ήταν αυτή που μέ έκανε και μένα να ανοίξω φτερά και να πετάξω..Άφησέ με λοιπόν να σταθώ δίπλα σου τις στιγμές που χάνεσαι και να σου δώσω δύναμη από τη δύναμη που κάποτε μου πρόσφερες.."
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009
Να γελάς
Σε έναν άνθρωπο που πέρασε πολλά ,που ταξίδεψε στον πόνο ,που τον βίωσε,που ένιωσε να χάνεται..Σε έναν άνθρωπο όμως πάνω από όλα που του αξίζει να κοιτάει μπροστά γιατί η ζωή έχει πολλά να του δώσει ακόμα..
Ελπίζω κάποια στιγμή να βγει από το σκοτάδι και να αντικρύσει πάλι το φως..
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009
'Οταν έρθει ο χωρισμός...
Η καρδιά δεν γιορτάζει και η αγάπη χάθηκε όπως ξεκίνησε, ξαφνικά..Το μούδιασμα της ψυχής δεν αφήνει δάκρυα να κυλήσουν και τα λογια που ειπώθηκαν μαχαίρια που σκότωσαν την αγάπη ,στο μυαλό σχηματίζουν εικόνες ενός σκοτεινού παράδεισου καθώς τα σύννεφα μαζεύονται επάνω του..Και η βροχή ξεκινάει και πέφτει βίαια και διαλύει,παρασέρνει,εξαφανίζει τις όμορφες στιγμές σαν διαλυτικό που πέφτει πάνω σε έναν πολύχρωμο πίνακα που έφτιαχνες λίγο λίγο ,μέρα με τη μέρα,λεπτό προς λεπτό..
Και δεν τολμάς να κλάψεις τώρα που το μούδιασμα της ψυχής σου δίνει θέση στον πόνο...Δαγκώνεις τα χείλη σου,ματώνεις τις παλάμες σου με τα νύχια σου καθώς σφίγγεις τις γροθιές σου από τον πόνο και την απόγνωση, αλλά δεν κλαίς..Δεν πρέπει να κλάψεις ,δεν πρέπει να αφεθείς γιατί πρέπει να βρεις μέσα σου τη δύναμη να συγχωρέσεις..Αυτό λες συνέχεια στον εαυτό σου και αυτό θέλει θάρρος..Θελει θάρρος για να δεις την αλήθεια κατάματα,να ξεγυμνώσεις ακόμα και τον εαυτό σου,να δεις ακόμα και τα δικά σου λάθη και μετά αφού το κάνεις αυτό,αφού αφήσεις πίσω σου τον χαμένο παράδεισο,το παρελθόν σου και τα όνειρά σου που χάθηκαν(όνειρα ήταν,δεν τα αφήνεις να σε πονάνε) πρέπει να γυρίσεις σελίδα στο βιβλίο της ζωής σου συγχωρώντας..Πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να σταθείς με ψηλα΄το κεφάλι στην επόμενη μέρα,στο αύριο ,που ακόμα και αν είναι παγωμένο για σένα,κάπου κρύβει μερικές αχτίδες ζεστασιάς..Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό..Κοιτα λοιπόν μπροστά και προχώρα..Η ζωή δεν σταματά σε μια αγάπη..Ποτέ..
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009
πεθυμησα ένα σύννεφο
εκεί που τα λόγια είναι φτωχά,άδεια ,κενά
μια μουσική,ένα τραγούδι μπορεί να πει περισσότερα από όσα περιμένεις..
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ..(?)
"......Σηκώθηκε από το κρεβάτι και άναψε ένα τσιγάρο..Το σκοτάδι γέμιζε το δωμάτιο και σκιές από το λιγοστό φως σχημάτιζαν εικόνες θολές στον τοίχο..Εικόνες που έπαιρναν σχήμα,χρώμα,φως..
Δυο σκιές ενωμένες..Δυο σώματα,δυο σταγόνες ιδρώτα ..Φυσηξε τον καπνό..Στα μάτια μπροστά ξεδιπλωνόταν μια ιστορία..Ιστορία από το παρελθόν που ξαναζωντανευε εκεί,μέσα στο ημίφως της νύχτας..Δυο χείλη ενωμένα,δυο ψυχές κρυμένες μέσα σε κλειστά δωμάτια ανάμεσα σε βιβλία σκονισμένα και κιτρινισμένα από το χρόνο ,δυο σώματα ξαπλωμένα, ιδρωμένα,αγαπημένα που απολάμβαναν τη γαλήνη μέσα στη σιωπή,δυο βλέματα που έλεγαν πολλά καθώς κοιτάζονταν για δευτερόλεπτα,του ανέμου ριπή, και που χάνονταν στο φως λες και μόνο η νύχτα ξεδιψούσε τη δίψα της μέρας ..
Ο καπνός γέμισε το δωμάτιο και αλλόκοτες φιγούρες ,σκοτεινές εμφανίστηκαν και πήραν μορφή..Τις αναγνώρισε αμέσως..Ήταν οι μοίρες..Οι δύο ,ηΛαχεσις και η Κλωθώ ύφαιναν το πέπλο τους,σκυφτές,με επαναλαμβανόμενες κινήσεις,συγχρονισμένα και λιγο πιο εκεί η Άτροπος όρθια,στητή σχεδόν εγκόσμια φιγούρα, χαμογελούσε..Ένα χαμόγελο μυστηριώδες,περίεργο,αδιευκρίνιστο..Ποιος ήξερε τι σκεφτόταν τότε..
Αν ήξερε,Θεέ μου αν ήξερε τότε..
Δυο δακρυα κύλησαν από τα μάτια..Θα ήταν από τον καπνό που γέμιζε ασφυκτικά το δωμάτιο..
..Και όμως τώρα ήξερε..Δυο ανθρωποι χωρίς παρόν και μέλλον,δυο άνθρωποι που μια στιγμή μια τόσο δα στιγμή η αγάπη τους άγγιξε,τους γέλασε και μετά χάθηκε..Η Άτροπος είχε φυλάξει γι αυτούς το τέλος..
Σκούπισε τα μάτια σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συνέλθει,ρούφηξε την τελευταία σταγόνα νικοτίνης από το τελειωμένο σχεδόν τσιγάρο και την ώρα που το εσβηνε ,είδε μια σκια να πλησιάζει..Δεν φοβήθηκε ,δεν φοβόταν..Δεν είχε σημασία αν ήταν παιχνίδισμα του μυαλού..Ειχε χαθεί μέσα σε εκείνη τη φιγούρα που σχηματιζόταν σιγά σιγά..Η σκιά πλησίασε..την αναγνώρισε..Η Άτροπος έκανε νόημα να ανοίξει την παλάμη..Το κανε και κεινη άφησε κάτι μέσα κλέινοντας τα δάχτυλα..Δεν την άνοιξε μέχρι που την είδε να σβήνει,να χάνεται..άνοιξε το χέρι και είδε δυο σταγόνες,σαν δάκρυα..Δάκρυα που έλαμπαν σαν τα πιο πολύτιμα πετράδια..Εφερε την παλάμη στα χείλη και ένιωσε τη γαλήνη να γεμίζει την ψυχή,να φωτίζεται,να εξιλεώνεται από το παρελθόν,να παίρνει απάντηση ένα βασανιστικό "γιατί"..
-"Τόση αγάπη δεν τελειώνει με ένα αντίο.."ψιθύρισε χαμογελώντας..
Άνοιξε το παράθυρο και η πρωινή αυρα γέμισε το χώρο..Ένας κύκλος έκλεισε σήμερα ή άνοιξε;Μήπως αυτό ήταν σημάδι ότι η αγάπη δεν σβήνει για δυο ανθρώπους που αγαπήθηκαν και χάθηκαν καθώς οι ζωές τους ακολούθησαν άλλη πορεία;Δεν ήξερε ,δεν μπορούσε να ξέρει,δεν ήθελε να μάθει..Δεν είχε σημασία ..Όχι τώρα..Μόνο η Άτροπος ήξερε και δεν θα το αποκάλυπτε ποτε καθώς είχε χαθεί στις σκιές.."
(Για όλους εκείνους που αγάπησαν και αγαπήθηκαν πραγματικά και που ακόμα και αν χάθηκαν να ξέρουν πως σημασία έχει ότι κάποτε η μοίρα τους έδεσε..Και τέτοιες στιγμές δεν ανήκουν μόνο στο ένα ή στο άλλο φύλο..Ανήκουν σε όλους όσους ένιωσαν μοναδικοί κάποια στιγμή ,έστω και για λίγο στα μάτια ενός ανθρώπου)
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009
Για τις νύχτες
(Mάνου Χατζηδάκι..Η εποχή της αγάπης..Τραγουδι Νέλλη Βαβάση)
Νύχτες..Νύχτες που καθημερινά πάνε και έρχονται και γίνονται σταθμοί στο τρένο του μυαλού με επιβάτες τις αναμνήσεις ή το παρόν..
Νύχτες ατέλειωτες,μοναχικές ,επώδυνες,ερωτικές..Νύχτες που χανόμαστε σε σύννεφα και όνειρα,νύχτες που χανόμαστε σε μια αγκαλιά ή τυλιγόμαστε τη μοναξια μας σαν πανωφόρι ΄και προσπαθούμε να μιλήσουμε μαζί της και να χαθούμε στο παιχνίδισμα τους παραπαίοντας ανάμεσα στο αληθινό και το φανταστικό..Νύχτες που βρίσκουν κορμιά ενωμένα σε ένα αέναο χορό πάθους και ιδρώτα,νύχτες δοσμένες στον έρωτα ή την απόγνωση ,νύχτες που τα δάκρυα χαράς για την απόλυτη ευτυχία και δάκρυα πόνου για κάτι που χάσαμε ή χάθηκε από το δρόμο μας αναβλύζουν πιο ευκολα απ την πηγή της ψυχής..
Νύχτες που με τα κλεισμένα βλέφαρα τα όνειρα μας πάνε στον Παράδεισο ή στην κόλαση των αναμνήσεων και των αισθήσεων..
Αχ νύχτες εσείς, παιδιά του σκοταδιού, να ξέρατε μόνο πως σας περιμένουν οι άνθρωποι..Μόνο να ξέρατε..
Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009
σκληρότητα και ευαισθησία
Σκληρότητα και ευαισθησία..Δυο λέξεις αντίθετες που όμως συνυπάρχουν σε πολλούς ανθρώπους..Το πως έφτασαν εκεί έχει μόνο μια αιτία..Αναγκάστηκαν να γίνουν σκληροί για να επιβιώσουν,για να μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζωή,για να μπορέσουν να συνεχίσουν..Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ακριβώς σκληροί απλά ανήκουν στους ανθρώπους που κυβερνά η λογική..Κλειδώθηκαν σε έναν δικό τους κόσμο που η λογική κυβερνά το συναίσθημα..Μα ποτέ μέσα τους δεν πάυουν να είναι ευαίσθητοι σαν άνθρωποι..Πληγώνονται ,ερωτεύονται,αγαπάνε,πονάνε,ανησυχούν,δακρύζουν,μα το κρύβουν καλά πίσω από μια παγερή μάσκα.,Πρέπει να επιβιώσουν από τα χτύπηματα της ζωής..Και στη ζωή δεν υπάρχει χώρος για ευαισθησίες..Ας μη βιαζόμαστε λοιπόν να τους κρίνουμε..Όλοι μας δεν είμαστε ίδιοι..
Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009
AΠ' ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ
(Καβαφη συνέχεια)
Εσκόπευα στης καμαράς μου τον τοίχο να την θέσω
Αλλά την έβλαψεν η υγρασία του συρταριού
Σε κάδρο δεν θα βάλλω την φωτογραφία αυτή
Έπρεπε πιο προσεκτικά να τη φυλάξω
Αυτά τα χείλη,αυτό το πρόσωπο
α για μια μέρα μόνο,μόνο για μιαν ώρα
μόνο,να επέστρεφε το παρελθόν τους
Σε κάδρο δεν θα βάλλω την φωτογραφία αυτή
Θα υποφέρω να την βλέπω έτσι βλαμένη* (βλαμενη = χαλασμένη(βλάπτω)
Άλλωστε και βλαμένη να μην ήταν,
θα με ενοχλούσε να προσέχω μην τυχόν καμιά
λέξις,κανένας τόνος της φωνής προδόσει
αν με ρωτούσανε ποτέ για αυτήν
K.Π.Καβάφης
Ποιος από μας δεν έχει μέσα στο μυαλό του κρυμμένη μια εικόνα ένα μυστικό αγαπημένο που ποτέ δεν θα θελε να φανερώσει όχι τόσο για να μην πληγώσει κάποιον,αλλά για να μην βεβηλώσει την ανάμνηση της αγάπης του;
Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009
ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ-ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ
Η΄κάμαρα ήταν πτωχική και προστυχη
κρυμένη πάνω από την ύποπτη ταβέρνα
Απ το παράθυρο φαινόταν το σοκάκι
το ακάθαρτο και το στενό..Από κάτω ήρχονταν
οι φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν
Και κει στο λαικό το ταπεινό κρεβάτι
είχα το σώμα του έρωτος,είχα τα χείλη τα
ηδονικά και ρόδινα της μέθης
τα ρόδινα μια τέτοιας μέθης,που και τώρα
που γράφω,έπειτα από τόσα χρόνια
μές στο μoνήρες σπίτι μου μεθώ ξανά..
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ
Χθες περπατώντας σε μια συνοικία
απόκεντρη,πέρασα κάτω από το σπίτι
που έμπαινα σαν ήμουν νέος πολύ
εκεί το σώμα μου είχε λάβει ο έρως
με την εξαισιάν του ισχύ..
Και χθες
σαν πέρασα από τον δρόμο τον παλιό
αμέσως ωραίσθηκαν απ΄την γοητεία του έρωτος
τα μαγαζιά ,τα πεζοδρόμια, η πέτρες
και ΄τοίχοι και μπαλκόνια και παράθυρα.
τίποτε άσχημον δεν έμεινε εκεί.
Και καθώς στεκόμουν και εκύτταζα την πόρτα
και στεκόμουν και εβράδυνα κάτω απ το σπίτι
η υπόστασίς μου όλη απέδιδε
τη φυλαχθείσα ηδονική συγκίνηση
2 από τα πιο ανθρώπινα και ερωτικά ποιήματα του Καβάφη,2 ποιήματα που δείχνουν τη σημασία του έρωτα στη ζωή μας ακόμα και αν τα χρόνια έχουν περάσει..Γιατί ό,τι σε άγγιξε αληθινά δεν το ξεχνάς και δεν το προσπερνάς και κάθε τι σου θυμίζει τις στιγμές που χαμογέλασες,ιδρωσες,πόθησες εκείνον-η..Σου φέρνει πίσω όλες τις αναμνήσεις σαν να ναι τώρα..Γλώσσα μεστή,ανθρώπινες οι πηγές της( καρδιά και συναισθήματα) με οδηγό την ψυχή..Το πάθος δοσμένο όπως του αρμόζει, ζωντανό πηγαίο αλλά με μια αντινομία να υπάρχει σε αυτά..με τη γλυκιά μελαγχολία που κρατάει φυλακισμένο πίσω το νου σε ότι αγάπησες..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)